۱۳۹۱ آذر ۱۷, جمعه

ویران کردن مزار جانباختگان مجاهد در قرارگاه اشرف

 سنگ گور گل مال شده و گور نبش شده مرحومه فاطمه عضدانلو مادر مریم رجوی

با خبر شدیم که مزار صدها تن از مجاهدین جانباخته در اشرف و وابستگان و خانواده های مجاهدین در اشرف که در طول بیست و چند سال گذشته در این قرارگاه مدفون شده اند به شکلی ضد اخلاقی و رذیلانه توسط افراد مسلح و کسانی که الان کنترل اشرف را در دست دارندو در میان آنان وابستگان به حکومت خامنه ای هم وجود دارند ویرانه شده است.این ویران کردنهای شرم آور که اخلاق و دین آن را نهی کرده اند به بهانه جستجوی سلاحهای مخفی شده انجام گرفته و تقریبا تمام گورستان بزرگ کمپ اشرف ویران شده است گور مادر مریم رجوی مرحومه فاطمه عضدانلو نیز در میان گورهای ویران شده قرار دارد. اگر چه کارنامه دردناک و خونی و هولناک سی ساله گذشته بیشماری از مجاهدان و مبارزان اشرف حاصل جنایتهای خمینی و خامنه ای و اشتباهات رهبران غاصب قدرت و یکه تاز وخطا کار و قدرت طلب و متوهم میباشد و خون هزاران فرزند ملت در این میان ریخته است اما این رذالت ضد اخلاقی محکوم میباشد و باعث شرم و ننگ کسانی است که این عمل شنیع را انجام داده اند .در دین اسلام توهین به اوات گناهی است بزرگ که از آن نهی شده است و این ویران کردنها در هیچ مکتبی جز مکتب امثال خمینی و خامنه ای موجه نمی باشد.عن النبي صلى الله عليه وسلم على وجوب احترام الموتى من المسلمين وعدم إيذائهم ،... ولا شك أن المرور عليها بالسيارات والتركترات والمواشي وإلقاء القمامات عليها كل ذلك من الاستهانة بها وعدم احترامها ، وكل ذلك منكر ومعصية لله ولرسوله صلى الله عليه وسلم وظلم للأموات واعتداء عليهم.

قطعه ویران شده جانباختگان عملیات فروغ




مزارها به بهانه در جستجوی سلاح نبش شده اند



مزار نبش شده رزمنده مجاهد معصومه ملک محمدی

۱۳۹۱ آذر ۱۶, پنجشنبه

دو خبر شاخدار از سایت مجاهدبن.

 

بيانيه دانشجويان اردبيل به مناسبت ۱۶آذر و اعلام آمادگی برای پيوستن به ارتش آزادی بخش ...

 

توضیح 

انَّما یَفْتَرِی الْکَذِبَ الَّذینَ لا یُؤْمِنُونَ بِآیاتِ اللَّهِ وَ أُولئِکَ هُمُ الْکاذِبُونَ (105)نحل  

 دروغ را کسانی می سازند که ایمان ندارند، 

 َفأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فی‏ قُلُوبِهِمْ إِلى‏ یَوْمِ یَلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللَّهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما کانُوا یَکْذِبُونَ (77) توبه  

خداوند به سزای آن خلف وعده ای که با خدا کردند و برای آن دروغهایی که می گفتند در دلشان تا روزی که به پیشگاه او می روند نفاق افکند.

ادامه فرارها و جدا شدنها ی جدید در کمپ لیبرتی

براساس  اطلاعات به دست آمده سه نفر دیگر ازکادرهای   مجاهدین درتاریخ ۸ و ۹ آذرماه ( چهار شنبه و پنجشنبه هفته گذشته ) با درخواست خروج ازکمپ لیبرتی از آنجا خارج شدندیکی دیگر ازکادرهای تشکیلاتی نیزبنام نصرت الله تخم افشان نیز از کمپ لیبرتی فرار نموده و خود را تسلیم نمایندگان کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل مستقر درلیبرتی نمود.
اسامی چهارتن از افراد جدا شده  قرار است: نصرت الله تخم افشان.٫آرزین دیاله فرزند علیرضا .محسن دیاله فرزند آرزین.پیمان دیاله فرزند آرزین. این جدائی و فرار به دنبال جدائی ها و فرارهائی است که از مدتها قبل شروع شده است.  هوشنگ میرزا قربانی از آخرین نفراتی که دردهم آبان سال 1391 از کمپ لیبرتی فرار کرده است. او به مدت بیست سال در سازمان مجاهدین و ارتش آزادی بخش ملی ایران فعال بوده است.قبل از او در 26 شهریور حمید عاشور زاده با بیست و پنجسال سابقه از کمپ لیبرتی گریخته است.قبل از آن حامد مرادی اهل خرم آباد لرستان ،حسن شرقی اهل شهسوار مازندران و عبدالکریم ابراهیمی از اهالی ایلام با بیست و چهار سال سابقه مبارزه علیه جمهوری اسلامی، و نیز مجید محمدی و عبدالمجید رنوفیان ، توفیق سلیمانی، جلال نیکپور، جلال کریمپور، حسن یزدی ، میثم پناهی ، شاهین و شهاب کریمی ،علی نجاتی، احسان بیدی،علیرضا رحمانی، خدا بخش میریان،صادق خاوری، عبدالله نیکبخت تبریزی،مهدی نادری، جلال فیضیان،علی قزل قارشی،صادق خاوری، شهرام حیدری،اسکاردی شعبانی، داریوش بال افکنده غفار، زهرا میر باقری،محمود سپاهی، جعفر ابراهیمی،سعید ناصری، احمد جعفری،جلیل عبدی بارنجی،و....ازکمپ اشرف و بعد از کمپ لیبرتی گریخته اند.این فرارها و جدا شدنها از سال 1389 شدت گرفته است و ادامه دارد.اکثر اعضای جدا شده و گریخته بین پانزده تا بیست و پنجسال سابقه مبارزه و همراهی با سازمان مجاهدین و ارتش آزادیبخش ملی  را داشته اند. با توجه با شرایط سخت لیبرتی و مهمتر از آن در هم ریختگی سیاسی و فکری اعضای مجاهدین وبن بستهای سیاسی و استراتژیک و اشتباهات دراز مدت رهبران این فرارها و ریختنها ادامه دارد و در این میان متاسفانه جمهوری اسلامی با ارگانهای مختلف خود و بکار گرفتن شماری از خانواده های مجاهدین و فعال کردن انجمنهای مختلف و شرایط اسفناکی که جدا شدگان و فراریان دارند کوشش میکند با جذب تعدادی از این نیروها و به کار گرفتن اعضای سابق در ارگانهای اطلاعاتی و تبلیغاتی خودش و با به مزدوری ارتجاع کشاندن هر چه تعداد بیشتری از این افراد از آنها علیه مجاهدین استفاده لازم را ببرد. با توجه با اینکه نام و اسامی تمام کسانی که از مجاهدین جدا شده اند  جزتعدادی از آنانی که به ایران رفته ودر رسانه های جمهوری اسلامی دست به تبلیغات زده اند مشخص نیست میزان موفقیت آخوندها در جذب نیروهای گریخته از لیبرتی و مجاهدین نامعلوم می باشد.  رهبران مطلق العنان واشتباهکار مجاهدین اگر بواقع امر شرایط هولناک بحرانیراکهدارد بالکل همه چیز را نابود میکند را باز هم نفهمند یا بخواهند همچنان به خط و خطوط غلط خود ادامه دهند و راه درستی برای حل این بحران وحشتناک پیدا نکنند در هفته ها و ماههای آینده شاهد شدت گرفتن این جدا شدنها خواهند شد  .

۱۳۹۱ مرداد ۲۲, یکشنبه

زیبائی دویدن. کمال رفعت صفائی

زیبایی دویدن
از زیبایی رسیدن، زیباتر است.
  (افسانه‌ی آرامش، ش.م.م‌.ش)

*
      از ما بودند؛
      و مثل آب خوردن پرنده
      زیبا بودند. (مثل آب خوردن پرنده، همان)

*
هر وقت گم شدی
      با خود بگو
من راه و راهنما و  خانه‌ام( هر وقت گم شدی، ۱۲)
----------------------


من شاعرم

                  درختم
      اما از درختان دیگر
      آنقدر دور نیستم که مقدس شوم
      (در ماه کسی نیست، عصر نو)

*
      نه!
      در جنگل
      هیچ درختی مقدس نمی شود (همان)

*
      قدرت
      یا مثل رویا و نان و خاک
      به تساوی تقسیم می شود
      و یا که غبار می شود
      همین و

              بس! (همان)

*
      کوشیدم تا اندکی از پدر هشیارتر شوم، نشد!
      به تلاطم افتادم تا میراث من
      آشفتگی های مادرم نباشد، نشد! ( از وبلاگ « من و مهاجرت»)

*
      به این نتیجه‌ی غمناک رسیده‌ام
      که نه من بر گردِ خورشید می چرخم و نه مادرم (مهارت غمناک، دوات)

*
      گم شوید!
      من اگر به بیابان بدل شوم
      شهروند شما نخواهم شد (پیاده‌، دوات)

----------------------

برگرفته از:
      شاعران مهاجر، مهاجران شاعر
      عصر نو
      وبلاگ مهاجرت

دوات

۱۳۹۱ مرداد ۲۱, شنبه

طالقانی هم یک بازیچه بود.سه دلیل اصلی دشمنی مسعود رجوی با آیت‌الله طالقانی . لطف الله میثمی


نشریه «نسیم بیداری» در شماره آبان ماه خود گفت و گوی مفصلی را با لطف الله میثمی درباره سیره عملی و نظری مرحوم آیت الله طالقانی انجام داده است.

به گزارش خبرآنلاین اهم مطالب مطروحه در این مصاحبه به این شرح است:
    *
      لفظ پدر را گروه رجوی مطرح کرد. به نظر می رسید آنها از این لفظ به این سبب استفاده کردند که رابطه خود آقای طالقانی را رابطه ای عاطفی بدانند و سخنان وی را در حد توصیه های خیر خواهانه پدر دانسته، خود را ملزم به اجرای آن ندانند.
    *
      این اواخر مسعود رجوی در یک محفلی گفته بود. آقای طالقانی دارد موی دماغ ما می شود. زیرا در سه مورد استراتژیک با ما مخالف است. نخستین موردحمله به مارکسیزم بود. در آن زمان اقای طالقانی در نماز جمعه تاکید کرده بود مگر مارکسیست ها دست هایشان پینه بسته که سنگ کارگران  را به سینه می زنند. دومین مساله اختلافی  بحث کردستان بود. مجاهدین و برخی گروه های مسلح کرد با هم اتحاد استراتژیک داشتند در مقابل آقای طالقانی  تاکید کرده  بودند که اگر این  مساله حل نشود من و آقای خمینی بر تانک سوار می شویم و به سرکوب اغتشاشات می رویم.ایشان معتقد بود که اگر این بحران ادامه یابد از انقلاب و ایران چیزی نمی ماند. سومین مساله اختلافی نیز آیت الله خمینی بود. در حالیکه مجاهدین نسبت به ایشان دشمنی داشتند، اما آقای طالقانی به شدت به ایشان علاقه داشت.
    *
       مشرب فکری امام و آقای طالقانی بسیار به هم نزدیک بود.آقای دعایی نقل می کند آقا مصطفی خمینی در نجف در حال  تدوین تفسیر قرآن بود.امام به ایشان توصیه می کنند که پرتویی از قرآن آقای طالقانی را مورد توجه قرار دهد. آقای دعایی می افزایند من ندیدم امام کتابی را اینگونه به صورت مطلق تاییدکنند. اصولا مراجع کتابی را به صورت کامل تایید نمی کنند مگر اینکه با همه موارد طرح شده در کتاب هم نظر باشند. این تایید امام نشان از اشتراک فکری زیاد این دو فقیه بوده است.
    *
       امام درباره حجاب هم همنظر با آقای طالقانی بودند. در پاریس به یادداریم که خانم ها با روسری و شلوار در محل اقامت امام حاضر می شدند. سودابه سدیفی با همان گونه حجاب برای امام روزنامه می خواندند و امام هم انتقادی به آنها نداشتند. آقای طالقانی می گفتند حجاب خانم اندیرا گاندی و وزانت او چه ایرادی دارد. خانم ها می توانند حجابی مثل ایشان داشته باشند. ایشان روسری را کافی می دانستند.
    *
      به یاد دارم که آقای طالقانی به من گفت من در هر بحثی که با ایشان داشتم متوحه شده ام نظر ایشان درست بوده است.در حال  حاضر نیز ایشان نسبت به خطر مارکسیست ها بسیار حساس شده اند در حالیکه من این خطر را جدی نمی دانم.
    *
      در آخرین دیداری که با ایشان داشتم ایت الله طالقانی  تصریح کردند که تنها دلیلی که من تا کنون رابطه خوبی با مجاهدین دارم و برخی مواضع انها را تایید می کنم این است که نمی خواهم آنها به خانه تیمی بروند.
    *
      هرچند که مجاهدین حرف شنوی چندانی از ایشان نداشتند اما فکر می کنم در صورت ادامه حیات آن بزرگوار، تا حدود زیادی  خشونت های کاهش می یافت. بدین صورت که ایشان نمی گذاشتند که مجاهدین خلق وارد فاز مسلحانه شوند. در صورتیکه اختلافات مسعود رجوی و آیت الله طالقانی  نیز آشکار می شد بخش عمده ای از بدنه مجاهدین ریزش پیدا می کرد.
    *
      سید قطب از رهبران فکری اخوان المسلمین بود که در ده سال زندان خود با وجود دیسک کمر تفسیر قرآن بزرگی را به رشته تحریر در اورد. وی دیدگاه ویژه ای داشت مثلا معتقد بود ناسیونالیسم، امپریالیسم وصهیونیسم  هم ارز هستند. این فرد به سبب اقدام برای ترور جمال عبد الناصر به زندان افتاد و سپس با فرمان ناصر اعدام شد. زندانیان زندان قصر می خواستند برای وی مراسم یادبود برگزار کنند اتقاقا اعضای نهضت از جمله آقای بازرگان نیز با این طرح موافق  بودند. در این میان تنها کسی که به مخالفت با این امر پرداخت آیت الله طالفانی بود. ایشان تاکید داشتند هرچند  که سید قطب مفسر قرآن است اما بار مبارزات ضد اسرائیلی بردوش عبدالناصر است و اقدام سید قطب اشتباه بوده و نباید مورد تجلیل قرار بگیرد.

۱۳۹۰ آذر ۲۴, پنجشنبه

یک فاجعه انسانی در حال وقوع..حسین باقر زاده

یک فاجعه انسانی در حال وقوع
منبع: ایران امروز، 22 آذر 1390
سه‌شنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۰ – 6 دسامبر 2011hbzadeh@btinternet.com

یک فاجعه انسانی در حال وقوع است:
۳۴۰۰ ایرانی در اردوگاهی در خاک عراق محصور شده‌اند؛ آنان از بسیاری از امکانات محروم مانده‌اند؛ حتا دسترسی آنان به امکانات پزشکی محدود شده است؛ روز و شب در معرض هجوم تبلیغات گوش‌خراش مخالفی هستند که از چند سد بلندگوی مستقر در اطراف اردوگاه با صدای بلند پخش می‌شود؛ تا به حال چند بار مورد حمله مسلحانه نیروهای عراقی قرار گرفته‌اند و عده زیادی از آنان کشته و مجروح شده‌اند؛ بسیاری از آنان در خطر تحویل به رژیم ایران هستند و شکنجه و مرگ آنان را تهدید می‌کند؛ و دولت عراق مصمم است که آنان را تا آخر دسامبر (۱۰ دی) از این اردوگاه بیرون کند بدون این که کشور (یا کشورهای) دیگری آماده پذیرش آنان باشد. و به رغم همه این‌ها هیچ حرکتی در حمایت از این افراد و جلوگیری از این فاجعه قریب الوقوع از سوی اکثریت قاطع جامعه سیاسی یا حقوق بشری ایران به چشم نمی‌خورد. چرا؟ پاسخ، چهار کلمه است: سازمان مجاهدین خلق ایران.

ایرانیان یاد شده در اردوگاه اشرف در شمال عراق متعلق به سازمان مجاهدین به سر می‌برند. این اردوگاه بیش از دو دهه در اختیار مجاهدین بوده است و عملیات نظامی مجاهدین علیه رژیم ایران در دهه‌های شست و هفتاد از آن‌جا سازمان داده می‌شد. از هنگامی که مجاهدین عملیات نظامی خود را حدود یک دهه پیش قطع کردند، این اردوگاه موضوعیت خود را به عنوان یک پادگان نظامی از دست داد. سپس با حمله نظامی آمریکا به عراق و سرنگونی رژیم صدام حسین در سال
۲۰۰۳، نیروهای آمریکایی آنان را خلع سلاح کردند و بر اساس کنوانسیون‌های بین‌المللی مربوط به حمایت از غیر نظامیان در مناطق جنگی، وظیفه محافظت از اردوگاه اشرف و ساکنان آن را به عهده گرفتند. در سال ۲۰۰۹
و در جریان تدریجی انتقال قدرت به دولت عراق، حفاظت از اردوگاه اشرف نیز به این دولت واگذار شد. ولی نزدیکی دولت عراق به رژیم ایران به این معنا بود که مجاهدین نمی‌توانستند به دولت عراق اعتماد کنند و کشمکش سیاسی بین این سازمان و دولت المالکی شروع شد. در دو سه مورد، این کشمکش به هجوم نظامی سربازان عراقی به اردوگاه منجر گردید و در جریان آن‌ها ده‌ها نفر از ساکنان اردوگاه کشته شدند و عده زیاد دیگری نیز زخمی گردیدند.

صرف نظر از دلایل و توجیهات سازمان مجاهدین برای استقرار در عراق در نیمه اول دهه شست، پس از سقوط رژیم صدام حسین روشن بود که مجاهدین آینده‌ای در خاک عراق ندارند. دلایل روشنی در دست بود که رژیم بعد از صدام در عراق هر ماهیتی که داشته باشد، نمی‌تواند حضور درازمدت مجاهدین را در خاک این کشور بپذیرد. اردوگاه اشرف را صدام حسین در اختیار مجاهدین گذاشته بود، و همین مسئله به تنهایی کافی بود که مردم آزاد شده از استبداد رژیم صدام را به مخالفت با حضور مجاهدین در عراق بکشاند. علاوه بر این، مخالفان حضور مجاهدین در عراق، ادعاهایی را در مورد کمک مجاهدین به رژیم صدام در برخی از سرکوب‌های داخلی عراق نیز پیش می‌کشیدند. با پیروزی احزاب شیعه وابسته به رژیم ایران در عراق، این واقعیت محسوس‌تر می‌شد که نه تنها رژیم این کشور ادامه حضور اردوگاه اشرف را در خاک عراق تحمل نخواهد کرد، بلکه ممکن است با تشویق و تحریک رژیم ایران به عملیات نظامی علیه آنان دست بزند و فاجعه بیافریند. در هر صورت، این واقعیت از روز سقوط رژیم صدام روشن بود که مجاهدین آینده‌ای در عراق ندارند، و از هنگامی که دو سال و اندی پیش آمریکا از حفاظت اردوگاه عقب کشید این خطر احساس می‌شد که ساکنان اردوگاه اشرف ممکن است حتا امنیت جانی نیز نداشته باشند و وقایع بعدی نشان داد که این خطر واقعی بوده است.

در این شرایط طبیعتاً مجاهدین باید برای آینده ساکنان اشرف چاره‌ای می‌اندیشیدند. بیش از هشت سال و نیم از سقوط رژیم و دو سال و اندی از عقب‌نشینی آمریکاییان از منطقه اردوگاه اشرف می‌گذرد. این که مجاهدین در این مدت چه تلاش‌هایی برای حل این مشکل به عمل آورده‌اند کاملا دانسته نیست. قدر مسلم این که مشکل تا کنون حل نشده باقی مانده است. ولی پس از اعلام ضرب الاجل یک طرفه آخر دسامبر
۲۰۱۱
از سوی رژیم عراق مبنی بر خروج مجاهدین از اردوگاه اشرف، مسئله از مشکل به یک وضعیت اضطراری تبدیل شد، و در ماه‌های اخیر تلاش مجاهدین برای تماس با سازمان‌ها و مراجع بین‌المللی و به خصوص مقامات سیاسی آمریکا و اروپا شدت یافت. در ماه‌های اخیر کمتر روز و هفته‌ای است که جلسه‌ای در این پارلمان یا آن نهاد بین‌المللی برای رسیدگی به مشکل اردوگاه اشرف تشکیل نشود و بالا‌ترین شخصیت‌های سیاسی و پارلمانی یا متخصصان حقوق بشری اروپا و آمریکا در دفاع از ساکنان اشرف در آن سخن نگویند. علاوه بر این، هواداران مجاهدین در شهرهای مختلف اروپا و آمریکا به تجمّعات و تظاهرات وسیعی دست زده‌اند و از جمله عده بزرگی از آنان بیش از هفت ماه است که در برابر مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو تحصن کرده‌اند.

این تلاش‌ها البته بی‌نتیجه نبوده است: خانم آشتون مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا نماینده مخصوصی برای حل و فصل مشکل اردوگاه اشرف تعیین کرده است؛ کمیساریای عالی سازمان ملل موضوع رسیدگی به تقاضای آن دسته از ساکنان اشرف را که متقاضی پناهندگی هستند در دستور کار خود قرار داده است (برخی از ساکنان اشرف، پناهندگی و یا حق اقامت در کشورهای دیگر را دارند)؛ تعداد زیادی از شخصیت‌های غربی به عراق سفر کرده‌اند تا وضع اردوگاه و مجاهدین را از نزدیک ببینند؛ و سرانجام موضوع در جلسه روز سه‌شنبه (امروز) شورای امنیت سازمان ملل نیز مطرح گردید. دولت عراق با استناد به حق حاکمیت ملی خواهان آن است که در صورت عدم خروج مجاهدین در مهلت تعیین شده، کنترل اردوگاه اشرف را در دست بگیرد و ساکنان آن را جابجا کند، و سازمان مجاهدین با تکیه بر واقعیت نفوذ رژیم ایران در عراق و سابقه رژیم ایران در کشتار مجاهدین استدلال می‌کند که در این صورت جان بسیاری از اعضای آن به خطر خواهد افتاد. استدلال دولت عراق به لحاظ حقوقی خدشه بردار نیست. در عین حال، جامعه جهانی خطری را که مجاهدین مطرح می‌کنند نیز جدی می‌داند و برای امنیت ساکنان اردوگاه اشرف نگران است.

قدر مسلم این که در فاصله کوتاه سه هفته آینده راه حلی برای خروج مجاهدین از عراق پیدا نخواهد شد. از این رو، تلاش نهادهای بین‌المللی بیشتر متوجه این امر است که دولت عراق را وادارند مهلت آخر دسامبر را برای مدتی تمدید کند تا فرصت کافی برای رسیدگی به تقاضای پناهندگی ساکنان اشرف و اسکان آنان در کشورهای دیگر فراهم شود. مجاهدین، اما با توجه به سابقه حملات گذشته نیروهای عراقی به اردوگاه اشرف از جمله در فروردین امسال که به کشته شدن بیش از 30 نفر و جراحت ده‌ها نفر دیگر منجر شد علاوه بر این، خواهان حمایت بین‌المللی و استقرار کلاه‌آبی‌های سازمان ملل (نیروی صلح) در اطراف اردوگاه هستند. این امر البته با مخالفت شدید دولت عراق (با استناد به حق حاکمیت ملی) مواجه خواهد شد و هیچ قدرتی به استثنای شورای امنیت سازمان ملل نمی‌تواند چنین اقدامی را انجام دهد. احتمال این که شورای امنیت نیز به چنین اقدامی به رغم مخالفت عراق دست بزند با توجه به ترکیب این شورا و وجود اعضای دارای حق وتو، تقریبا صفر است.

و این جا است که هر چه به ضرب الاجل آخر دسامبر (
۱۰
دی) نزدیک می‌شویم خطر فاجعه بیشتر می‌شود. اگر عراق به تقاضای جامعه جهانی برای تمدید ضرب الاجل پاسخ مثبت ندهد، فاجعه حتمی است. نیروهای عراقی به صدد تصرف اردوگاه اشرف بر می‌آیند و مجاهدین با احساس خطر این که ممکن است عراق بخواهد برخی از آنان را به رژیم ایران تحویل دهد طبیّعتاً به سادگی تسلیم نمی‌شوند و با دست‌های خالی خود به مقاومت بر خواهند خاست. نتیجه فاجعه بار چنین مصاف نابرابری از پیش روشن است. در صورتی هم که عراق این ضرب الاجل را تمدید کند، تضمینی برای سلامت ساکنان اشرف و عدم تکرار آن چه که در فروردین گذشته رخ داد در دست نیست. تنها تمدید ضرب الاجل یادشده از سوی عراق، اقدام جامعه جهانی برای اسکان هرچه سریع‌تر ساکنان اشرف در کشورهای دیگر، و در عین حال فشار سیاسی بر دولت عراق برای جلوگیری از تکرار واقعه فروردین ماه گذشته می‌تواند از بروز فاجعه‌های دیگر جلوگیری کند. و برای جلوگیری از بروز این فاجعه‌ها وقت زیادی در دست نیست.

مشکل ساکنان اشرف، صرف نظر از سیاست‌های مجاهدین و کارنامه آنان در حل این مشکل در طول هشت سال گذشته، در درجه اول یک مسئله انسانی است. ساکنان اشرف حق حیات و آزادی عمل دارند و باید از حمایت‌های بین‌المللی برای تأمین این حق برخوردار شوند. آنان هم اکنون از برخی از امکانات زیستی و پزشکی محروم شده‌اند. در آینده بسیار نزدیک جان و آزادی آنان نیز به خطر خواهد افتاد. جامعه سیاسی و حقوق بشری ایران وظیفه دارد برای تأمین حقوق زیستی آنان تلاش به عمل آورد و از بروز این فاجعه جلوگیری کند. سیاست‌ها و سابقه کار مجاهدین و یا برخورد گذشته و یا امروزین آنان با جامعه و شخصیت‌های سیاسی و حقوق بشری ایران نباید مانع از آن شود که اینان به وظیفه انسانی خود عمل کنند. مجاهدین به دلایلی ترجیح می‌دهند که در عین استمداد از شخصیت‌ها و نهادهای بین‌المللی، با جامعه و شخصیت‌ها و نهادهای سیاسی و حقوق بشری ایران کاری نداشته باشند و برای حمایت تنها به هواداران خود اکتفا کنند (کمتر نهاد و شخصیت منتقدی است که مورد طعن و لعن آنان قرار نگرفته باشد). آنان تجمّعات و اعتراضات انسانی به فجایع اردوگاه اشرف را چنان با تبلیغات سیاسی خود عجین می‌کنند که دگراندیشان و فعالان مستقل حقوق بشری نتوانند در این فعالیت‌ها مشارکت داشته باشند. ولی این اقدام، وظیفه حمایت از حقوق انسانی ساکنان اشرف را از دوش دیگران بر نمی‌دارد. ما وظیفه داریم پیش از آن که دیر شده باشد به دفاع از حقوق انسانی ساکنان اردوگاه اشرف، صرف نظر از مواضع و عملکرد سیاسی آنان و مجاهدین، برخیزیم.

دفاع ۲۰۰ فعال ایرانی از حقوق انسانی ساکنان اردوگاه اشرف

دفاع ۲۰۰ فعال ایرانی از حقوق انسانی ساکنان اردوگاه اشرف
دویچه وله
منبع: دویچه وله، 23 آذر 1390
بیش از ۲۰۰ فعال سیاسی و فرهنگی و مدافع ایرانی حقوق بشر در آمریکا و اروپا، خواستار یافتن راه‌حلی انسانی برای مشکل حدود ۳۴۰۰ عضو سازمان مجاهدین خلق شدند. دولت عراق تا ۳۱ دسامبر به آ‌ن‌ها مهلت ترک اردوگاه اشرف را داده است.

دولت عراق، به ساکنان اردوگاه اشرف تا ۳۱ دسامبر (۱۰ دی) مهلت داده است که این اردوگاه را ترک کنند و اداره آن را به نیروهای دولتی بسپارند. اما ساکنان اردوگاه هیچ روادیدی برای سفر به کشورهای دیگر ندارند. کمیسریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل متحد پذیرفته است که تقاضای پناهندگی آن‌ها را بپذیرد و برای انتقال آن‌ها به کشورهای دیگر اقدام کند. اما چنین اقدامی ظرف دو هفته غیرممکن است.

حدود ۲۰۰ فعال سیاسی و فرهنگی و مدافع حقوق‌بشر در آمریکا و کشورهای مختلف اروپا با امضای بیانیه‌ای خواستار رعایت حقوق انسانی ساکنان اردوگاه اشرف شده‌اند و به ویژه از حق پناهندگی آن‌ها دفاع کرده‌اند. نویسندگان بیانیه تاکید کرده‌اند:«ساکنان اردوگاه اشرف بیش‌از هرچیز نگران آن هستند که با انقضای ضرب‌الاجل تعیین شده، دولت عراق که مناسبات تنگاتنگی با جمهوری اسلامی دارد، برخی از آن‌ها را تسلیم دولت ایران کند.» در این صورت آن‌ها بدون تردید با خطر زندان، شکنجه و اعدام روبرو خواهند بود.

سوابق حمله به اردوگاه

از نظر بیش امضاکنندگان بیانیه، برخورد خصمانه عراق با ساکنان اردوگاه اشرف بی‌سابقه نیست. آن‌ها می‌نویسند:«از سال ۲۰۰۹ که نیروهای آمریکائی حفاظت از اردوگاه اشرف را به دولت عراق واگذار کردند، تاکنون نیروهای عراقی در چند نوبت تلاش‌کرده‌اند با کاربرد سلاح گرم به اردوگاه وارد شوند، که با مقاومت ساکنان آن روبرو شده‌اند.»

در درگیری‌های میان نیروهای عراقی و ساکنان اشرف، تاکنون ده‌ها نفر از ساکنان اردوگاه کشته یا زخمی شده‌اند. مدافعان ایرانی حقوق‌بشر در بیانیه خود نوشته‌اند: «هم‌اکنون نیز مقامات عراقی محدودیت‌هائی برای ورود مواد ضروری زندگی، از جمله دارو و لوازم پزشکی ایجاد کرده‌اند که زندگی ساکنان اردوگاه را به خطر انداخته است.»

در پایان بیانیه می‌خوانیم: «ما امضاکنندگان زیر، صرف‌نظر از مواضع و عملکردهای سازمان مجاهدین خلق ایران و مرزبندی‌های مشخصی که با آن داریم، خواهان حل‌مشکل اردوگاه اشرف به صورت انسانی و مسالمت‌آمیز هستیم و نسبت به عواقب سوء و فاجعه‌بار کاربرد زور و هر اقدامی که سلامتی و حیات ساکنان اردوگاه را به خطر بیاندازد، هشدار می‌دهیم. ما معتقدیم که ساکنان اشرف باید از حقوق انسانی و بشری خود و از جمله حق پناهندگی برخوردار باشند و بتوانند هرچه زودتر به کشور دیگری سفر و در آن‌جا اقامت کنند.»

اسامی تقی مختار، حسن‌ماسالی، حسن‌نایب‌هاشم، حسین باقرزاده، حسین علوی، حمید کوثری، رضا چرندابی، زهره خیام، سعید رهنما، علی افشاری، علی‌اکبر مهدی، علی شاکری، فریبا داوودی مهاجر، کاظم علمداری، کریم شامبیاتی، محسن سازگارا، محمد برقعی، محمدرضا نیکفر، مهدی امینی، مهدی‌جامی، نیره توحیدی، مهرداد درویش‌پور هایده مغیثی و ده‌ها فعال فرهنگی و سیاسی دیگر در میان امضاکنندگان بیانیه دیده می‌شود.