تجاوز در زندان‌های ايران کيت الن، ترجمه: نادر رودگری.صدا

تجاوز در زندان‌های ايران

کيت الن، ترجمه: نادر رودگری

کيت الن، رئیس دفتر سازمان عفو بين‌الملل در بریتانیا، در مقاله‌ای که در روزنامه انگلیسی «تلگراف» منتشر شد، به مسئله تجاوز و شکنجه در زندان‌های ايران پرداخته است.

«... تجاوز تنها يک ضربه به فرد تجاوز شده نيست؛ ضربه‌ای به کل خانواده اوست. زخم‌های قربانی تجاوز هرگز با گذر زمان بهبود نمی‌يابد. با هر نگاه پدر، اين زخم‌ها تازه می‌شود.»
بهاره مقدم، قربانی تجاوز در ايران 2010
به دنبال گزارش‌های اوليه گروه‌های حقوق بشری، رسانه‌های جمعی بريتانيا به تازگی ماجرای دختر جوانی به نام ليلا را مطرح کرده‌اند که به دلیل شرکت نامزدش در تظاهرات ضد دولتی بعد از انتخابات رياست جمهوری در ايران، ربوده شد و در زندان مورد تجاوز قرار گرفت.
اين داستان، اگرچه وحشتناک و غم‌انگيز است، اما منحصر به فرد نيست. در جريان تظاهرات بعد از انتخابات رياست جمهوری سال گذشته، مقام‌های ايرانی، همه کسانی را که گمان می‌کردند به وضعيت موجود انتقاد دارند، به شدت سرکوب کردند.
هزاران نفر از طيف‌های مختلف از جمله دانشجويان، وکیلان، روزنامه‌نگاران، رهبران اتحاديه‌های کارگری و فعالان حقوق بشر دستگير شدند. صدها تن از آنان در دادگاه‌های جمعی «نمايشی»، محاکمه و برخی از آنان هم اعدام شدند.
اما با آزادی افراد بازداشت شده، اخبار و گزارش‌های زيادی درباره آزار جسمی از جمله تجاوز به زنان و مردان در بازداشتگاه‌ها، منتشر شد.
مقام‌های ايران، پذيرفتند که در بازداشتگاه کهريزک تهران، بدرفتاری‌هایی با زندانيان صورت گرفته است، جایی که داستان‌های شکنجه، تجاوز و شرايط اسفناک آن به گوش همه رسید و دردناک‌تر از همه مرگ سه زندانی در این بازداشتگاه بود.
اما جز اين نمونه، واکنش حکومت ايران، ناديده گرفتن و خفه کردن همه اعتراض‌های مربوط به بدرفتاری ماموران زندان‌ها بوده است.
ابراهيم شريفی، دانشجوی 24 ساله تهرانی، در ماه ژوئن سال 2009 به وسيله ماموران امنيتی دستگير و پس از يک هفته حبس در بی‌خبری کامل، آزاد شد.
او به عفو بين‌الملل گفت که قبل از تجاوز، دست‌ها و چشم‌هایش را بستند، او را به باد کتک گرفتند وعلاوه بر ضرب و شتم، صحنه اعدام قلابی برای او ترتيب دادند.
هنگامی که او خواست به طور قانونی شکايت کند، ماموران امنيتی او و خانواده‌اش را تهديد کردند.
قاضی پرونده به او گفت: شايد پول گرفتی (که اين حرف‌ها را بزنی)... و اگر اين کار را بکنی، به طور قطع سزای آن را در جهنم می‌بينی.
«کميته تحقيق و تفحص» مجلس هم اعلام کرد که ادعای او در مورد تجاوز، ساختگی و با انگيزه‌های سياسی است.
دو بسیجی از اعضای نهاد نظامی وابسته به حکومت که اکنون در بريتانيا به سر می‌برند، به رسانه‌های بريتانيایی گفتند که آنها شاهد تجاوزهای منظم مردان و پسران در پارکی در شهر شيراز بودند.
به گفته آنها، بسيجی‌ها، مردان و پسران جوان را به زور داخل کانتينرهایی که آنجا بود، می‌فرستادند و به آنها تجاوز می‌کردند. اين دو بسيجی گفتند که بعد از اينکه به اين موضوع به افراد مافوق خود شکايت کردند، مجبور شدند کشور را ترک کنند.
از سوی ديگر، گزارش‌هایی از توهين‌های جنسی و تهديد به تجاوز زنان بازداشتی هم دردست است.
زهرا کمالی، دانشجویی که در جولای 2009 دستگير شد، به عفو بين الملل گفت که بازجوها به سينه‌های او دست می‌زدند و با طعنه به او می‌گفتند که دوست دارد با مردان ديگر بخوابد.
زهرا کمالی گفت که يکی از هم‌سلولی‌های او که فعال حقوق زنان بود، چيزهای بدتری در مورد بدرفتاری بازجوها با او برایش تعريف کرده است: او به ما گفت که بازجوها کابل برق به نوک پستان‌هایش وصل کرده و به او شوک الکتريکی وارد می کرده‌اند. حال او به قدری بد بود که گاهی در سلول غش می‌کرد.
اين زنان‌ هستند که به موجب قوانين حقوقی ايران مورد تبعيض قرار می‌گیرند؛ به عنوان مثال، شهادت يک زن در دادگاه نصف شهادت يک مرد است. فعالان حقوق زن در ايران آزار دیده، تهدید و دستگير می‌شوند.
هم‌اکنون عفو بين‌الملل کمپينی را برای رهایی روناک صفازاده، فعال حقوق زنان که در سال 2009 به «اتهام‌های ساختگی» به پنج سال زندان محکوم شد، آغاز کرده است.
تجاوز در هر نوع آن، نقض آشکار حقوق بشر است، اما تجاوز هنگامی هولناک‌تر است که متجاوز يک مقام رسمی دولتی باشد. گزارشگر ويژه سازمان ملل می‌نويسد که تجاوز جنسی، اگر به وسيله مقام‌های دولتی يا به تحريک آنها صورت گرفته باشد، به منزله شکنجه است. مطابق حکم نهادهای محلی و بين‌المللی حقوق بشر، تجاوز از طرف مقامات دولتی هميشه برابر با شکنجه است و نمی‌تواند تنها يک جرم جنایی ساده تلقی شود.
استفاده از تجاوز به مثابه شکلی از شکنجه (يا سلاح جنگی) به یقین منحصر به ايران نيست، اما اين نکته به این معنی نيست که تجاوزها ناديده گرفته شود.
حکومت ايران، نظارت بين‌المللی بر حقوق بشر در ايران را رد کرده است. آنها به هشت گزارشگر حقوق بشر سازمان ملل اجازه ندادند از زندان‌ها بازدید کنند و از جلسات سازمان ملل برای انکار گزارش‌های مربوط به نقض حقوق بشر در ايران استفاده کردند.
وضعيت حقوق بشر در ايران نگران‌کننده است به حدی که عفو بين‌الملل، ديدبان حقوق بشر و دیگر سازمان‌های مدافع حقوق بشر، هفته گذشته از دبیرکل سازمان ملل درخواست کردند، فرستاده ويژه خود را برای تحقيق و تهيه گزارش از وضعيت حقوق بشر در ايران به اين کشور بفرستد و گزارش جامع‌تری درباره حقوق بشر در ايران منتشر کند.
اين اقدام‌ها، می‌تواند اندکی التيام بخش دردهای ليلا، ابراهيم و زهرا باشد که شرح ماجرای‌شان در بالا آمد.
جامعه بين‌الملل می‌خواهد به خاطر آنها و به خاطر تعداد بی‌شماری از ايرانيان، مطمئن شود که توجه مجامع جهانی تنها به برنامه‌های هسته ای ايران معطوف نيست، بلکه آنها حقوق بشر در ایران را هم تحت نظر دارند.
 تجاوز در زندان‌های ايران
 http://moghavematmelli.wordpress.com/2010/11/03/%D8%AA%D8%AC%D8%A7%D9%88%D8%B2-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%8A%D8%B1%D8%A7%D9%86/

بر ما چه گذشت. محمد رضا اسکندری. خاطرات یک مجاهد

محمد رضا اسکندري

انتشارات خاوران

E. mail : khavaran@khavaranbooks.com

http ://www.khavaranbooks.com

ISBN : 2-912490-51-0

يادداشت ناشر

کتاب «بر ما چه گذشت» به وسيله دوستي براي انتشار در اختيار من گذاشته شد. به آن دوست گفتم کتاب را خواهم خواند و آمادگي و يا عدم آمادگي خود را براي انتشار آن اطلاع خواهم داد. زماني بود که سخت گرفتار بودم. کتاب را به دوستي که هم در رژيم شاه و هم در رژيم شيخ چندين سال زنداني بوده دادم و خواهش کردم بخواند و نظرش را بگويد.

آن دوست پس از خواندن کتاب گفت کتاب خوبي است، ولي انتشار آن را به تو توصيه نمي‌کنم. مجاهدين آدم‌هاي خطرناکي هستند و ممکن است برايت دردسر درست کنند. اين حرف، مرا سخت شگفت‌زده کرد و به فکر فرو برد. با خود فکرمي‌کردم يک نيروي سياسي بايد چگونه رفتاري داشته باشد که کسي‌که بيش از سي‌سال عليه ديکتاتوري مبارزه کرده و بيش از هشت سال در زندان به سر برده است، چنين قضاوت تلخي در باره‌ اين نيروي سياسي داشته باشد. و برايم اين سئوال مطرح بود که چقدر اين قضاوت ريشه در واقعيتِ عمل و انديشه اين نيروي سياسي دارد، و چقدر ريشه در محافظه‌کاري اين دوست؟ به او گفتم فکر نمي‌کني کمي مبالغه مي‌کني. گفت تو مجاهدين را نمي‌شناسي.

کتاب را به دوست ديگري دادم که او هم تجربه‌ي زندان شاهنشاهي و چندين‌سال زندگي‌مخفي در دوران مبارزه مسلحانه در سازمان فدايي را داشت و پس از انقلاب هم تا خروج از ايران، در صف فداييان مبارزه کرده بود. پس از خواندن کتاب گفت به نظر من کتاب مهمي است و بايد منتشر شود. و ادامه داد که من در همان سال‌هاي 1990 خبرهاي نگران کننده‌اي در باره‌ي زندان‌هاي مجاهدين و رفتاري که با جداشده‌گان از سازمان مي‌کنند شنيده بودم. درست اين است که آزادي‌خواهان ايران، اين واقعيت تلخ را از زبان کساني‌که آن را از سر گذرانده‌اند بشنوند. اضافه بر آن، بخش مربوط به عمليات «فروغ جاويدان» و روابط دروني مجاهدين و رفتار رهبري با اعضا نيز مهم است. مردم و آزادي‌خواهان ايران بايد واقعيت آنچه را که در اين سال‌ها در درون مجاهدين اتفاق افتاده است بدانند. روشن است که اين واقعيت را از زبان رجوي و دستيارانش نمي‌توان شنيد. و توصيه کرد براي مطمئن شدن، از حماد شيباني که در آن زمان براي مدتي از نزديک شاهد و به نوعي درگير مسئله جداشده‌گان مجاهدين بوده است واقعيت را بپرسم.

فرصتي پيش آمد و مسئله را با حماد شيباني، و پرويز نويدي که حضور داشت، در ميان گذاشتم. حماد شرايط مصيبت‌باري را که محمد رضا اسکندري در اين کتاب در باره‌ي کساني که از مجاهدين جدا مي‌شدند بيان مي‌کند، تاييد کرد. پرويز نويدي هم افزود که من در همان‌ زمان، پس از سفري به کردستان از نزديک شاهد رفتار نادرست مجاهدين با کساني که از آن‌ها جدا مي‌شدند بودم.

امروز، جنبش آزادي‌خواهي‌ي مردم ايران و نيروهاي سياسي‌ي آن، پس از تجربه‌ي 25 سال حکومت ايدئولوژيک اسلامي و تجربه‌ي شکست همه‌ي نيروها و شيوه‌هاي مبارزه‌ي جدا از مردم و متّکي به بيگانه و بر محور فردپرستي و ديکتاتوري‌ي سازماني، وارد مرحله نويني از مبارزه براي سرنگوني جمهوري اسلامي شده‌اند. مبارزه‌‌اي که بيش از هرچيز بر آزادي و دموکراسي پاي مي‌فشرد. به همين دليل هم آزادي‌خواهان ايران براي سازمان‌دهي اين جنبش بر ايجاد روابط دموکراتيک در درون آن تکيه مي‌کنند.

انتشار کتاب «بر ما چه گذشت» با اين هدف صورت مي‌گيرد که از آن‌چه بر ما گذشت، براي مبارزه‌ي امروز عليه جمهوري اسلامي و ساختن ايران آزاد فردا، بياموزيم.

کتاب «بر ما چه گذشت» در ماه دسامبر براي انتشار آماده بود. ولي در آن روزها، مجاهدين در شرايط دشواري بودند و رژيم جمهوري اسلامي با بده‌وبستان با آمريکا، از نيروهاي اشغال‌گر در عراق مي‌خواست مجاهدين را به او تحويل دهند. درست ندانستم که در آن شرايط اين کتاب منتشر شود. با نويسنده آن تماس گرفتم و نظرم را گفتم. موافق بود و قرار شد کتاب چند ماه ديگر و در شرايط آرام‌تري براي مجاهدين، منتشر شود.

اکنون کتابِ «بر ما چه گذشت» در اختيار شما، مردم ايران و به‌ويژه تاريخ، که عادل‌ترين و بي‌رحم‌ترين قاضي است، قرار دارد.

بهمن اميني

پاريس، 22/04/2004

پيش سخن

اينک چند سالي است با کوله باري از ناکامي و تجربيات دردناک غريبانه، دور از وطن به بررسي بنيان‌هاي فکريم نشسته‌ام، در شرايطي که دو دهه‌ است ديگر عطر و بوي گل‌هاي بهاران وطنم به مشامم نميرسد و در زير گام‌هايم، خش خش برگهاي پائيزي‌ي درختان سرزمين‌ام را نمي‌شنوم.

براي آمدن بهار چه سختي‌ها که متحمل نشدم، چه زندانها و تبعيدگاها که نرفتم. چه سال‌هاي سختي که غم غربت را به جان نخريدم تا شايد بهار بيايد. اما حال مي‌بينم که کشتي آرزوهاي من، مردم ميهنم و همه پاکبازاني که براي آزادي و رهائي مردم ايران تلاش کردند، با ناخدائي‌ي کشتي‌بانان گمراه، به گِل نشسته است.

سال‌ها به خود مي‌گفتم بايد خاطراتم را بنويسم. با خود مي‌انديشيدم که تنها با گفتن حقيقت و ثبت سرنوشت خود و هم رزمان‌مان، مي‌توانيم به مردم ايران و نسل‌هاي فردا بگوييم، کساني که رداي آزادي و آزادي‌خواهي به تن کرده بودند، دزداني بيش نبودند. ما نسل جانباز ديروز با تمامي عشق، ايمان و احساسات و عواطف خويش، هرچه داشتيم در طبق اخلاص گذاشتيم. اما به‌جز خيانت، دروغ ، جنايت، رذالت، پست‌فطرتي و همکاري با جنايت‌کاران خارجي و داخلي چيزي بيش نديديم. آنهائي که سال‌ها زندان ، شکنجه و دربدري را متحمل شدند به محض اينکه از دستورات و اوامر ولي فقيه خميني و رهبر عقيدتي رجوي سر پيچي کردند اگر به جوخه‌هاي اعدام سپرده نشدند، محکوم به سرنوشتي شوم شدند. بعد از جدائي از فرقه رجوي تصميم گرفتم تا با ثبت حقايق و واقعيات بيش از دو دهه زندگي در دو نظام عقيدتي خميني و رجوي، خدمتي و لو ناچيز به مردم ميهنم کرده باشم.

... اميد اسست که خوانندگان عزيز با خواندن اين حقايق، اشتباهاتي را که ما مرتکب شديم تکرار ننمايند.

30 خرداد سال 60 و زندان‌هاي جمهوري اسلامي

.... شكنجه آزاديخواهان بطرز وحشيانه‌اي ادامه داشت. هر روز گروهي در خانه‌هاي تيمي توسط گروه شيت كرمانشاه دستگير و به بهداري زندان و كارگاه قالي بافي منتقل مي‌شدند. گروه شيت مخفف شوراي ياوران تهيدستان بود كه توسط افراد هوادار انجمن حجتيه كرمانشاه عليه نيروهاي مردمي و انقلابي تشكيل گرديده بود. ما در طبقه دوم بند انقلاب بوديم. وقتي كه بچه‌ها در بهداري و كارگاه به هواخوري مي‌آمدند. با نشان‌دادن پشت خود آثار شكنجه را به ما نشان مي‌دادند.

در شرايطي که ده‌ها نفر به خاطر دفاع از مواضع سازمان به جوخه‌هاي اعدام سپرده مي‌شدند، تحليل جديد سازمان به ما منتقل شد. تحليل جديد سازمان صد در صد مغاير با تحليل اوليه سازمان بود. تحليل جديد اين بود كه ما وارد يك اقيانوس شده‌ايم. اگر بدون در نظر گرفتن شرايط به جلو برويم. غرق خواهيم شد و اثري از ما باقي نخواهد ماند. ما بايد دو قدم به جلو و يك قدم به عقب برداريم. از همه بچه‌ها خواسته شد كه اعلام نمايند كه فقط نشريه‌خوان ساده بوده‌اند و اطلاعات سياسي چنداني ندارند. اين تحليل زماني به ما رسيد كه ما اولين بازجويي‌ها را انجام داده بوديم. در بازجويي‌هاي اوليه طبق تحليل و سفارشات سازماني، ما رژيم و سران آن را ارتجاعي ناميده بوديم وخود را به عنوان هواداران سازمان مجاهدين و مدافع جنگ مسلحانه معرفي كرده بوديم. حال پس از عوض‌شدن تحليل سازمان مجاهدين ما مي‌بايست خود را نشريه‌خوان ساده معرفي مي‌كرديم. ولي اگر رژيم از ما تقاضا ميکرد كه دريک مصاحبه تلويزيوني بر ضد سازمان مجاهدين افشاگري کنيم و يا به مسجد برويم و از سازمان مجاهدين اعلام جدايي کنيم، از انجام آن خوداري کرده و حتي حکم اعدام را هم بپذيريم. اين تحليل شامل حال بچه‌هايي كه در خانه‌هاي تيمي دستگير شده بودند نمي‌شد، آن‌ها نمي‌توانستند خود را به عنوان نشريه‌خوان ساده معرفي کنند. اين را نيز بايد يادآوري کنم كه رژيم در اولين ماه بعد از اعلام جنگ مسلحانه سازمان مجاهدين، داراي يك سيستم اطلاعاتي قوي نبود. سيستم اطلاعاتي رژيم در سال هاي 61 و 62 شکل گرفت. پس از انتقال تحليل جديد سازمان ديگر خبري از نماز جماعت نبود، ولي تشكيلات داخل زندان همچنان فعال بود. ...

...اگر از زندان ديزل‌آباد و مقاومت ديگر زندانيان بخواهم چيزي بيان کنم، جا دارد كه از هم زنداني مقاومم كمال دباغ عضو کميته مرکزي حزب دمكرات كردستان يادي نمايم. او همانند كوه در مقابل تمام شكنجه‌هاي رژيم مقاومت نمود و در نهايت به جوخه اعدام سپرده شد. كمال نمونه‌اي از ايثار، شهامت و مقاومتِ مردمِ در زنجيرِ ايران بود. رژيم او را براي مدتي طولاني در سلول‌هاي انفرادي و محل‌هاي نمور محبوس نگه داشته بود تا به همکاري با رژيم تن بدهد. او تمام شکنجه‌ها را به جان خريد. به خاطر شرايط وحشتناک زندان، به بيماري سل استخوان مبتلا شد و در نهايت در زندان ديزل‌آباد اعدام گرديد. يادش گرامي باد. ...

... پس از آزادي از زندان به كمك ديگر افراد زنداني آزاد شده در ايلام هسته خروج نيرو را بنيان گذاشتيم. براي اين كار يك افسر ارتش را در منطقه ميمك ايلام عضو گيري نموديم. اين افسر در مرحله اول توانست دو نفر از زندانيان آزاد شده را از مرز صالح آباد خارج كند. پس از خروج گروه اول نيروهاي اطلاعاتي رژيم خيلي فعال شدند تا سر نخ قضيه راپيدا كنند.

در همين هنگام پيامي از طرف رجوي خطاب به تمامي هواداران و نيروهاي سازمان مجاهدين در داخل کشور صادر شد. مضمون پيام رجوي اين بود که ديگر ماندن در ايران خيانت محسوب مي‌شود و تمامي نيروها به هر طريقي که شده بايستي از ايران خارج و به سازمان مجاهدين بپيوندند. پس از شنيدن اين پيام ما نيز تصميم به خروج از ايران را گرفتيم و در فروردين 1366 از كشور خارج شديم. همسر و دخترم از مرز بازرگان با پاسپورت خارج شدند. خودم همراه با نفر نفوذي ارتش و يكي ديگر از هواداران سازمان مجاهدين با لباس نظامي راهي صالح‌آباد شديم. ...

عمليات مهران يا چلچراغ

بعد از چندين هفته‌اموزش نظامي بايستي به عنوان سرکلاش‌زنِ گروه، در عمليات مهران شرکت مي‌کردم. وقتي مسعود رجوي طرح عملياتي سازمان مجاهدين را توضيح مي‌داد، من فهميدم که منطقه عملياتي، مهران است. رجوي از تمام رزمندگان خواست تا در مورد منطقه عملياتي سکوت پيشه نمايند. چون من اهل مهران بودم سريع متوجه شدم که منطقه عملياتي مهران و شهر خراب شده مهران است که به دست نيروهاي عراقي با خاک صاف شده بود. رجوي براي عمليات چلچراغ تمام نيروي خود را بسيج نموده بود. يک روز قبل از عمليات تمام نيروهاي خود را در شهر زورباطيه مستقر کرده بود. تمام افرادي که در اين زمان در قرارگاه بودند همه افراد تشکيلاتي سازمان بودند که از زندان آزاد شده بودند و يا از انجمن‌هاي دانشجوئي خارج از کشور آمده بودند. ....

عمليات فروغ جاويدان

حدود سه هفته از عمليات تصرف مهران گذشته بود. روز 27 تيرماه 1367 از طريق راديوهاي فارسي زبان مطلع شديم که رژيم جمهوري اسلامي قطعنامه 598 شوراي امنيت را رسماً پذيرفته است. جّو تيپ با شنيدن اين خبر متلاطم شد. هيچكس باور نداشت كه روزي خميني آتش‌بس را بپذيرد. رهبري سازمان به ما القاء كرده بود كه رژيم آتش‌بس و صلح را نخواهد پذيرفت. سازمان مجاهدين پذيرش صلح از طرف رژيم جمهوري اسلامي را به مثابه طناب دار رژيم تحليل كرده بود. سازمان مجاهدين در تئوري‌هاي خويش مصرانه خواهان پايان يافتن جنگ بود و معتقد بود که مرگ رژيم با پذيرش صلح حتمي خواهد بود. ما که هميشه و در همه حال دم از صلح مي‌زديم و خواهان پايان يافتن جنگ بوديم و جنگ را نابود کننده حرث و نسل کشور مي‌دانستيم. پس از شنيدن خبر آتش‌بس، تلخي جام زهري را كه خميني سركشيده بود در كام خود احساس كرديم و مانند يك شطرنج باز مات شدن خود را به چشم ديديم. به جاي اينكه به شادي بنشينيم، عزا گرفته بوديم. در اين نقطه بود كه فهميديم تحليل‌هاي رجوي چقدر غيرواقعي و ذهني است. هواداران و افراد حاضر در قرارگاه سؤال مي‌كردند حال تكليف ما چه خواهد شد؟ ...

.... رجوي براي توجيه شرايط جديد به مسئولين دستور داد تا يک نشست توجيهي برگزار نمايند. رجوي پس از ملاقات با صدام بعنوان فرمانده كل ارتش آزاديبخش اعلام آماده باش صد در صد نمود و قرار شد ظرف چند روز همه خود را براي نبرد سرنوشت ساز وآخرين عمليات ارتش آزاديبخش در خاك عراق آماده نمايند. اعلام آماده باش براي عمليات فروغ در حالي داده شد که هنوز خستگي و جراحات ناشي از عمليات چلچراغ بر روح و روان بچه‌ها التيام نيافته بود. هنوز جمع بندي كاملي از عمليات چلچراغ انجام نشده بود و نقاط ضعف و قوت اين عمليات بررسي نشده بود. ...

... روز شنبه تيپ جلودار (منصور) نيروهاي خود را به سمت مرز حركت داد. بقيه ارتش رجوي صبح دوشنبه سوم مرداد از ساعت 8 صبح به سمت خانقين حركت كردند ...

... در آن هنگام كه نفرات تيپ ما در دام نيروهاي رژيم افتاده بودند. محسن اسكندري (ذبيح) با كلاشينكف شليك مي‌كرد و به ديگر افراد دستور عقب نشيني مي‌داد. ذبيح در همان جا كشته شد. او معاون تيپ بود. ساعت 10 صبح چهارشنبه به زير پل وسط چهارزبر رسيديم. در اين ساعت غير از يال سمت راست به سمت كرمانشاه 3 يال ديگر در تصرف ما بود. وقتي كه به آنجا رسيديم حدود 40 تا 50 نفر از افرادي که مجروح بودند خود را به زير پل رسانده بودند. بغير از چند نفري كه به‌امدادگري مشغول بودند، بقيه مجروح بودند. بعضي از افراد قديمي سازمان از جمله رحيم حاج‌سيدجوادي نيز جزو اين مجروحين بود. افراد ديگري هم بودند كه اسم شان به خاطرم نمانده است. رژيم از سمت راست كه فاصله چنداني با دهانه پل نداشت ما را مورد تهاجم قرار مي‌داد. به علت ازدحام جمعيت در زير پل مجدداً عده بيشتري از بچه‌ها بر اثر تركش خمپاره زخمي شدند. افرادي كه سالم بودند دست و سينه‌ام را باند پيچي كردند. ...

.. دکتر جراح عراقي همه ما را معاينه کرد و بنا بر تشخيص اوليه خود کسانيکه حال شان خرابتر بود زودتر به اتاق عمل مي‌برد. به خاطر شدت جراحات اولين نفري بودم که به اتاق عمل فرستاده شدم. پس از بي‌هوشي حدود 2 ساعت در اتاق عمل بودم. من از ناحيه دست و سينه مورد اصابت ترکش قرار گرفته بودم. وقتي به هوش آمدم به خاطر کمبود جا و امکانات و ورود مجروحان ديگري که از مرز وارد عراق شده بودند همراه با ساير نفراتي که مورد عمل جراحي قرار گرفته بودند به آسايشگاه‌هاي قرارگاه‌اشرف انتقال داده شديم. آسايشگاه يادآور خاطرات تمام افرادي بود که سال‌ها با هم براي سازمان مجاهدين کار کرده بودند و حال جايشان خالي بود. يک هفته از عقب‌نشيني گذشته بود و همه به اين امر که شکست سختي را متحمل شده‌ايم واقف شده بوديم. ولي هنوز هم اميدوار بوديم که افراد ديگري از دوستان‌مان به ما بپيوندند. اما بعد از گذشت چند روز همه اين اميدها به يأس مبدل شد. از تيپ فائزه (زهرا رجبي) غير از زهرا رجبي فرمانده تيپ و چند نفر ديگر که سالم برگشته بود تعدادي کمتر از انگشتان دست مجروح در گوشه آسايشگاه بستري بودند. باقي نفرات شهيد ويا مفقود شده بودند. تيپ ما و چندين تيپ ديگر به خاطر اينکه تعداد نفراتشان کم شده بود منحل اعلام گرديدند و ما را به تيپ جواد منتقل نمودند. ...

... مسعود رجوي براي جمع و جور کردن سازمان و جلوگيري از فروپاشي، نشستِ جمع بندي فروغ را برگزار نمود. رجوي نشست را با نام تمام کشته‌شدگان آغاز نمود و ادعا کرد که سازمان مجاهدين در اين جنگ پيروز شده است. همچنين اظهار داشت که عامل اصلي نرسيدن به تهران کساني هستند که زنده به قرارگاه برگشته‌اند. مريم نيز حرف هاي او را تائيد کرد و گفت حاميان واقعي رجوي همان‌هايي بودند که کشته شدند. شما ناخالص مي‌باشيد به خاطر همين هم سالم برگشته‌ايد. زيرا اگر شما هم با چنگ و دندان مقاومت ميکرديد حتماً به تهران مي‌رسيديد. ...

سرکوب کردهاي عراقي توسط سازمان مجاهدين خلق

... دوشنبه 27 اسفند 69، لشکر سعيده شارخي محور عذراء علوي طالقاني (سوسن) در عمليات خانقين پس از خروج از منطقه به هر جنبنده‌اي شليك مي‌کند. مسئوليت اصلي لشکر اين بود كه شهر كلار و كوه‌هاي اطراف آن را آزاد نمايد. پس از 15 كيلومتر پيشروي اين يگان به سمت كلار با مقاومت نيروهاي پيشمرگه مواجه مي‌شود. در اين درگيري كه در يك منطقه تپه ماهوري اتفاق افتاد يك تانك تي 55 به فرماندهي منصور كرمانشاهي و يك فروند "BMP1 " به رانندگي حسن مورد تهاجم قرار گرفت و از كار افتاد. در اين منطقه 3 نفر از افراد كرد توسط نيروهاي سازمان مجاهدين كشته شدند. اين يگان سه روز در منطقه ماموريت داشت تا كردها را سركوب نمايد و پس از آن به يك كيلومتري خانقين برگشت و در آنجا مستقر شد. ...

انقلاب ايدئولوژي و طلاق هاي اجباري

پس ازانتخاب مريم عضدانلو به عنوان مسئول اول سازمان جو لشکرها عوض شد و روابط تشکيلاتي دست‌خوش تغييراتي شد. در سازمان مجاهدين هميشه تغييرات از بالا به پايين انتقال داده مي‌شد. فرهاد الفت فرمانده لشکر، از ساعت 9 شب تا ساعت 12 شب تمام افراد تشکيلاتي از فرمانده گروه به بالا را به نشست دعوت مي‌کرد. طي اين نشست سعي او بر اين بود که مسئله طلاق را امري منطقي و ضروري براي مبارزه جلوه بدهد. پس از چند جلسه شرکت در اين جلسات من نيز به نزد سهيلا شعباني فرمانده لشکرمان رفتم و حلقه ازدواجم را تحويل او دادم. در آن شرايط فکر مي‌کردم رجوي درست مي‌گويد و اين هم ضرورت مبارزه است.

چند روز پس از تحويل حلقه ازدواجم به عنوان معاون آموزش لشکر 93 انتخاب و يک شبه ارتقاء تشکيلاتي پيدا کردم. ...

جواب دو دهه خدمت به سازمان مجاهدين

جواب دو دهه خدمت به سازمان مجاهدين رجوي، جز زندان و تبعيد هيچ‌چيز ديگري نبود. رژيم عراق پس از ضربه کمرشکني که از نيروهاي غربي در جنگ خليج متحمل شد، مجبور به پذيرش خواسته‌هاي متحدين شد. نيروهاي گارد رياست جمهوري و ارتش عراق پس از يک سازماندهي جديد، براي تحويل گرفتن مناطق کردنشين که در طي دوران جنگ توسط سازمان مجاهدين حفاظت و حراست شده بود، به سمت اين مناطق به حرکت در‌آمدند. سازمان مجاهدين پس از تحويل تمام مناطق کردنشين به عراقي‌ها، راهي قرارگاه‌اشرف واقع در خالص، در نزديکي بغداد شدند. تعدادي از نيروهاي سازمان مجاهدين در قرارگاهي واقع در جلولا مستقر شدند. در حقيقت در جريان تحويل دادن پُست‌ها به نيروهاي عراقي و بازگشت به قرارگاه، مشخص و عيان شد که نيروهاي مجاهدين در طي دوران جنگ عراق با کويت همانند گارد رياست جمهوري عراق از سقوط حکومت صدام ممانعت نموده و کمک شاياني در جهت حفظ ثبات رژيم عراق نيز نموده‌اند. اين مسئله باعث شد حتي آنهايي هم که هيچ‌گونه مشکل و مسئله‌اي با سازمان نداشتند دچار تناقض و مسئله شوند.

مثل هميشه، رجوي در اين هياهو به ميدان شتافت و اعلام يک نشست عمومي نمود. رجوي توجيه‌گر حرفه‌اي و ماهري بود و خوب مي‌دانست که در شرايط بحراني و وخيم چگونه دوباره بر خر مراد سوار شود. رجوي در اين نشست همکاري با صدام، کشتار افراد بيگناه کرد و بستن جاده کرکوک به بغداد را توجيه کرد و گفت زندگي و مرگ ما با رژيم صدام گره خورده بود و تمام حرکت‌هاي ما در راستاي مبارزه با رژيم بود.

قبل از نشست با همسرم تماس گرفتم و به وي گفتم که ديگر دوست ندارم توجيهات مکرر رجوي را بشنوم و مطمئنم که وي به جز توجيه کشتار مردم کرد عراق، چيز تازه‌اي براي گفتن ندارد. او مرا قانع کرد که در نشست شرکت کنيم و اطمينان بيشتري از دجاليت و وابستگي بي‌حد و حصر رجوي کسب کنيم. البته هنوز هم بارقه‌اي از اميد در درون مان بود که رجوي خود بي‌خبر است و فرماندهان زيردست وي مرتکب اعمال خلاف انساني مي‌شوند. بنابراين در نشست شرکت کرديم.

همانطور که انتظار مي‌رفت اين بار نيز رجوي همانند گزافه‌گوئي‌هاي قبلي‌اش کشتار کردهاي مظلوم را پيروزي بزرگ ارتش آزادي‌بخش خود ناميد. رجوي هيچ اشاره‌اي نيز به نشست هاي اعدام در طي دوران سنگر‌نشيني ننمود. من ديگر طاقت تحمل اين فضاي مسموم و آلوده را نداشتم. براي آخرين بار مي‌خواستم با چشمان خودم حقيقت و واقعيت را لمس کنم گرچه خيلي هم تلخ بود. لذا براي رجوي نامه‌اي نوشتم بدين مضمون "برادر مسعود آيا واقف هستيد که احد بوغداچي فرمانده لشکر 93 و سوسن (عذرا علوي طالقاني) فرمانده محور، نيمه‌هاي شب به سنگرها يورش مي‌برند و افراد معترض به عملکردهاي سازمان را زير مشت و لگد مي‌گيرند؟ آيا مي‌دانيد که فرماندهانت با سيلي گوش پاره مي‌کنند؟ شکنجه مي‌کنند؟ من اين يادداشت را برايت نوشتم تا بداني در محور سوسن چه مي‌گذرد. اگر اين يادداشت به دست شما رسيد، ترا به خون شهيدان راه آزادي سوگند فقط بگو که رسيد".

اما جوابي نشنيدم. با خود گفتم خانه از پاي‌بست ويران است، خواجه در فکر نقش ايوان است. سالن نشست را ترک کردم. در بيرون سالن افراد مختلفي دور هم جمع بودند. بوي تنفر و نارضايتي همه جا به چشم مي‌خورد. مهدي تقوايي، علي رضواني و خيلي‌هاي ديگر همگي صحبت از انحراف و دگرگوني استراتژيک سازمان مي‌کردند. اين افراد که تعداد آنان کم هم نبود و از نيروهاي قديمي مجاهدين بودند هيچ توجهي به حرف رجوي نمي‌کردند و در فکر اين بودند که چگونه ديگران را از وضعيت بحراني سازمان آگاه نمايند. روز بعد از نشست نامه‌اي براي احد بوغداچي نوشتم بدين شرح که من به علت عدم پذيرش استراتژي سازمان مجاهدين ديگر قادر به همکاري با سازمان مجاهدين و اقامت در قرارگاه سازمان مجاهدين نيستم و تصميم به خروج از سازمان گرفته‌ام. در اين نامه نيز قيد کرده بودم که چاره سرنگوني رژيم جمهوري اسلامي ارتش آزاديبخش مستقر در عراق نيست. در آن شرايط که نامه را نوشتم هنوز به شوراي ملي مقاومت وفادار بودم. البته نمي‌دانستم سگ زرد برادر شغال است. ...

... ساعت 9 صبح زنگ خانه به صدا در آمد. مصطفي "فرمانده گردان تانک احد" به سراغ من آمده بود تا مرا با خود به لشکر ببرد. همراه مصطفي به لشکر 93 که فرماندهي آن را احد بوغداچي به عهده داشت احضار شدم. وقتي که وارد اتاق احد شدم با تبسمي موذيانه گفت تو فرد خوبي براي سازمان بودي ولي حالا که مي‌خواهي بروي، برو. ولي حق نداري تا مسئله خروجت حل نشده با همسرت تماس داشته باشي. من به او گفتم مهم نيست که پيش همسرم باشم و يا نباشم. من تصميم گرفته‌ام از سازمان خارج شوم و همسرم نيز همينطور. ما براي خروج از سازمان نيز به تنهائي تصميم گرفته ايم. براي پيوستن به سازمان هم هر کدام از ما مستقل تصميم گرفته بود. احد دستور داد که من همراه مصطفي به آسايشگاه بروم و وسايل شخصي‌ام را که لباس‌زير و يک دست لباس شخصي غيرنظامي بود بردارم. ...

زندانِ دانشکده و يا به قول رجوي مهمانسراي دانشکده فروغ جاويدان

.. وقتي من وارد اين زندان شدم بيش از دويست نفر زنداني در آنجا بودند. افراد زنداني از طيف هاي مختلف تشکيلاتي بودند. از اعضاي قديمي سازمان منجمله مثل هادي شمس حائري، تا نيروهايي که از اروپا، آمريکا و هند به عراق آمده بودند. در ميان زندانيان، افراد قديمي‌ سازمان که در تمامي مراحل، در منطقه کردستان تا قرارگاه‌اشرف رابط سازمان با نيروهاي اپوزيسيون در منطقه بودند نيز مشاهده مي‌شد. ...

زندان دبس يا (مهمانسراي شهيد عسکري زاده)

ما را به صورت گروهي و توسط چندين اتوبوس و هينو(کاميون ارتشي) به سمت کردستان عراق حرکت دادند. دبس يک منطقه‌اي در نزديک شهر کرکوک مي‌باشد. پس از چندين ساعت اتوبوس حامل ما در جلو يک ايست‌بازرسي نيروهاي عراق توقف نمود. پس از آن وارد يک قلعه شديم. در گذشته، ارتش عراق از اين قلعه براي نگهداري اسراي ايراني استفاده مي‌کرد. سازمان مجاهدين هم افرادي را که در عمليات مرزي عليه نيروهاي رژيم جمهوري اسلامي به اسارت گرفته بود در اين قلعه نگهداري مي‌کرد. سازمان مجاهدين آن زمان نام اين اردوگاه را قرارگاه عسگري‌زاده گذاشته بودند. حال با آوردن ما، اسم اين اردوگاه به قول رجوي مهمان‌سراي عسگري‌زاده و به گفته زندانيان، زندان دبس ناميده شد. اين زندان توسط ديوارهاي بلندي که در روي آنها سيم‌هاي خاردار حلقه‌اي جاسازي شده بود محفاظت مي‌شد. در چهارگوشه اين زندان نيروهاي مجاهدين نيز نگهباني مي‌دادند. علاوه بر آن يک گشت سواره مجاهدين دور تا دور قلعه تمام شبانه‌روز به گشت‌زني مشغول بود. در فاصله چند صدمتري قلعه سيم‌هاي خارداري که ارتفاع آنها بيش از دو متر مي‌شد مانع از ورود و خروج هر جنبنده‌اي مي‌شد. گشت و پست ورودي نيز توسط ارتش عراق محافظت مي‌شد. ...

زندان اسکان واقع در قرارگاه‌اشرف

همانطور که قبلا نيز شرح دادم زندان اسکان در قرارگاه‌اشرف، در حومه شهر خالص در 30 کيلومتري بغداد، قرار داشت. فاصله اين قرارگاه تا مرز ايران صدها کيلومتر مي‌باشد ولي سازمان مجاهدين از اين قرارگاه به عنوان قرارگاه مرزي نام مي‌برد. بهتر است بگوييم اين قرارگاه در نزديکي مرز بغداد واقع شده بود. زندانيان باقي مانده را به دو گروه تقسيم کردند. مجردين مرد را به زندان مهمانسرا که در مقابل لشکر 40 (لشکر عاصفه) قرار داشت و خانواده‌ها و زنان مجرد را به زندان اسکان مجموعه D انتقال دادند. وقتي که وارد زندان مجموعه D شديم، ديدم که از قبل همه چيز را به شکل يک زندان در آورده‌اند. قبلاً اين واحدهاي مسکوني جاي استراحت پايان هفته خانواده‌هاي رزمنده بود و از حصار، ديوار و خاک‌ريز بلند خبري نبود. ...

زندان ميرزائي واقع در بغداد

ما را با اتوبوس شبانه از قرارگاه‌اشرف و زندان اسکان خارج نمودند. ما نمي‌دانستيم مقصد کجاست. بعد از طي چند کيلومتر متوجه شديم اتوبوس به سمت بغداد در حرکت است. هنگام ورود به بغداد ما را در خيابان ابونضال کمي پايين‌تر از وزارت کشاورزي عراق پياده نمودند. محل جديدي که به آنجا منتقل شديم، قبل از عمليات فروغ يکي از پايگاه‌هاي سازمان مجاهدين بود که خانواده‌هاي هوادار از آن براي تعطيلات پايان هفته استفاده مي‌کردند. اين پايگاه اينک مکاني براي نيروهائي شده‌بود که تصميم به جدائي از سازمان مجاهدين گرفته‌بودند و آخرين مراحل زندان خود را نزد سازمان مجاهدين سپري مي‌کردند. در اين زندان افراد زنداني خود را آماده رفتن به تبعيدگاه رمادي مي‌کردند. اين زندان داراي يک ساختمان چند طبقه بود. در دو طبقه اول آن افراد مجرد و در طبقه‌هاي بالاتر خانواده‌هائي که از سازمان مجاهدين جدا شده‌بودند، زنداني بودند. در اين زندان بود که من مهدي تقوائي و همسرش را ديدم. رجوي آنان را آورده‌بود که راهي رمادي نمايد. روزي رجوي دختران مهدي تقوائي را که در تشکيلات مجاهدين باقي مانده‌بودند به‌نزد پدر و مادرشان فرستاده‌بود تا آنان را قانع نمايند از سازمان جدا نشوند. مهدي آن روز پس از ملاقات با دخترانش گفت سابقه من به‌اندازه تمام عمر سازمان است. حال رجوي بچه‌هاي من را فرستاده تا براي من در رابطه با مبارزه حرف بزنند. او خوب مي‌دانست که رجوي براي پيشبرد اهدافش حتي از فرزندان او هم استفاده خواهد‌کرد. ...

تبعيدگاه رمادي

استان الاانبار يکي از استان‌هاي عراق است. شهر رماديه مرکز استان الاانبار مي‌باشد. اين استان يکي از استان‌هاي محروم کشور عراق است و از لحاظ سياسي و اجتماعي شهري عقب‌مانده مي‌باشد. به خاطر وضعيت خراب اين استان مبارزان سياسي کرد و عرب مخالف دولت صدام حسين به اين استان تبعيد مي‌شوند. در شهر رمادي تعداد کثيري مردم کرد زندگي مي‌کنند. آنها در زمان‌هاي مختلف توسط رژيم بعث عراق به اين شهر تبعيد شده‌اند. اکثريت قريب به اتفاق اين کردها اهل شهر کرکوک و روستاهاي اطراف آن مي‌باشند. فقر و بي سوادي در اين شهر کولاک مي‌کند در اين شهر هيچ گونه رفاه و بهداشتي وجود ندارد و وضع اقتصاد مردم شهر خراب است. تعداد زيادي از نيروهاي لباس شخصي اطلاعات (استخبارات) صدام در شهر به صورت عيان به چشم مي‌خورند. در زمان جنگ خليج و شورش در تمام استان‌هاي کشور عراق، استان الانبار تنها جايي بود که هيچ حرکت اعتراضي در آن صورت نگرفت. بافت اداري و سياسي شهر عشيره‌اي است و شيوخ استان در خدمت صدام حسين مي‌باشند. هواي گرم رماديه گاه تا مرز 40 درجه مي‌رسد. ...

اردوگاه التاش يا مرکز مرگ تدريجي

اين اردوگاه در يک بيابان لم يزرع به فاصله ده‌ها کيلومتر از شهر رمادي ساخته شده‌است. دولت عراق با سيم خاردار حصاري در يک بيابان کشيده است . در سال هاي اول جنگ بين ايران و عراق، کردهاي اسير ايراني همراه با خانواده‌هايشان در آن نگهداري مي‌شدند ...

.. در اين اردوگاه بزرگ خبري از جاده شني و آسفالت نبود. در هيچ جاي آن خانه‌اي وجود نداشت که از مصالح ساختماني از قبيل آجر و سيمان ساخته شده باشد. هر خانواده سعي کرده بود از گل ديوارهائي درست کند و با گذاشتن چند چوب و کشيدن نايلون و کاه‌اندود کردن آن مأوائي بسازد تا در آن زندگي کند. در فصل تابستان بر اثر گرما و نبودن کانال‌کشي، آب فاضلاب جمع مي‌شد و در بيرون آلونک‌ها بوي گند، سراسر منطقه اردوگاه را فرا مي‌گرفت. در فصل زمستان، اردوگاه در واقع باتلاقي بيش نبود.

در کمپ خبري از آموزش و تحصيل نبود. اکثر قريب به اتفاق کودکان و نوجوانان کرد در شهر رمادي مشغول واکس زني بودند. دختران مورد خريد و فروش قرار مي‌گرفتند و در مقابل پول آنان را به عقد مردان سال‌خورده پولدار در مي‌آوردند. تجاوز عراقي هاي وابسته به استخبارات، به کودکان و زنان و دختران يک امر عادي بود. ...

... هر روز تعداد زيادي با هزار بدبختي و به صورت غير قانوني راهي هتل صنوبر مي‌شدند تا سازمان چريک‌ها آنها را کمک نمايد از تبعيدگاه رمادي خارج شوند. پس از اينکه چريک‌ها دومين گروه از جدا شدگان را از طريق اردن خارج نمودند سازمان مجاهدين تلاش زياد کردند که اين راه خروج را مسدود نمايند. آنها با لو دادن هسته چريک‌ها به دولت عراق و اردن کار را به جائي رساندند که چريک‌هاي فدائي مستقر در عراق و اردن با هزار بدبختي از طريق کردستان عراق باقي مانده نيروهاي خود را خارج نمودند. سازمان مجاهدين با همکاري با دولت اردن و لو دادن طرح و برنامه‌هاي حماد شيباني اين امکان را نيز از ما گرفتند. ...

... اميدها به ياس تبديل شده بود و در هفت آسمان هيچ ستاره‌اي براي ما نمي‌درخشيد. بسته شدن تمام راه‌هاي خارج شدن از عراق باعث شد دو نفر از جدا شدگان که چند سال در جهنم رمادي تبعيد بودند دست به خودکشي بزنند. شريفي و جبار سال‌ها در خدمت سازمان مجاهدين و رجوي انجام وظيفه نموده بودند. جبار در اين راه يک دست و همسر خويش را از دست داده بود. او وقتي ديد که رهبر خاص‌الخاص هيچ فرقي با امام راحل ندارد، از سازمان مجاهدين جدا شد. رهبري سازمان مجاهدين او را به تبعيدگاه رمادي فرستاد. پس از حدود يک سال رنج و بدبختي در رمادي، با نداشتن يک دست، در کنار خيابان براي سير کردن شکم خود دست‌فروشي مي‌کرد. او درنهايت به‌خاطر تحقيرهاي فراوان و برخورد غيرانساني بعضي از مردم رمادي به خاطر نداشتن دست، تصميم مي‌گيرد که در اتاق محل زندگي اش خودش را حلق آويز نمايد

عکسهائی که فراموش نمیشوند. این است جمهوری اسلامی

بهترین عکس خبری دوران

 

جهانگیر رزمی: من یک قهرمان مکروه هستم!

 

درست روز ده دسامبر روز جهانی حقوق بشر مجله اشپیگل در اینترنت به ماجرای عکسی اشاره کرد که برنده جایزه پولیتزر شد ولی کسی بیست و هفت سال عکاس آن را نمی شناخت.

 

جهانگیر رزمی برنده جایزه پولیتزر به خاطر عکسی شد که یک تیرباران دسته جمعی را در کردستان ایران نشان می دهد. اما بیست و هفت سال تمام در این مورد سکوت کرد و به جای آن عکاس خانوادگی محمود احمدی نژاد شد.

این از آن عکس هایی است که فقط یک بار در عمر خود می توان گرفت. هیئت داوران جایزه پولیتزر این عکس را «مشهورترین و افشاگرانه ترین عکس انقلاب ایران» نامید. این عکس که در سال 1979 گرفته شده، تیرباران یازده مرد کرد را پس از به قدرت رسیدن آیت الله خمینی نشان می دهد.

تقریبا ده هزار دلار جایزه این عکس بود. ولی تا هفته گذشته این موضوع مخفی مانده بود. یک خبرنگار «وال استریت ژورنال» پس از پنج سال تحقیق و جستجو سرانجام رد پای عکاس را یافت.

جهانگیر رزمی که اینکه 58 سال دارد با بی میلی تمام شاهکار عکاسی خود را پذیرفت. او می گوید: «کاش این خبرنگار هرگز مرا پیدا نمی کرد.  این عکس تبلیغ خوبی برای کشور من نیست و می ترسم مردم با دیدن آن خشمگین شوند». او از حالا پشیمان است از اینکه اجازه داد نامش را بطور رسمی در رابطه با جایزه پولیتزر بیاورند.

در سال 1980 هیئت داوران جایزه پولیتزر از برنده جایزه به عنوان ناشناس نام برد و اعطای این جایزه به او صورت نگرفت. رزمی در این مدت ترقی کرد و اگرچه در یک عکاسی کوچک کار می کرد ولی همزمان به مقام عکاس خانوادگی محموداحمدی نژاد رییس جمهوری اسلامی هم ارتقاء یافت. حالا هیئت داوران پولیتزر می خواهد رزمی را به دانشگاه کلمبیا در نیویورک دعوت کند تا از او تجلیل به عمل آید و جایزه اش به او تحویل داده شود.

زمانی که رزمی عکس تیرباران را در شهر سنندج گرفت، برای روزنامه «اطلاعات» کار می کرد. آن یازده کرد اعدام شدند زیرا به قاچاق اسلحه، ایجاد نا آرامی و ارتکاب قتل متهم شده بودند. پس از اعدام آنها معلوم شد که چند تن از آنها بیگناه بوده اند. حتی یکی از انان یک نانوای به دور از هر گونه مسائل سیاسی بود ولی از آنجا که یک هفت تیر داشت به مرگ محکوم شده بود.

رژیم ملایان در ایران در طول هفت ماه نخست پانصد کرد را به قتل رساند. تا پیش از انتشار عکس جهانگیر رزمی حمام خونی که در کردستان به راه افتاده بود چندان شناخته شده نبود. محمد حیدری مدیر مسئول «اطلاعات» در آن دوران تصمیم گرفت عکس رزمی را منتشر کند، بدون آنکه به این فکر کند که ممکن است تحت فشار قرار گیرد. واقعا هم پس از آن روزنامه «اطلاعات» دولتی شد و دو روز پس از انتشار این عکس در روز 29 اوت 1979 آژانس عکاسی یو پی آی (مطبوعات متحده بین المللی) در واشنگتن آن را بطور سراسری منتشر کرد که در صفحه اول بسیاری از روزنامه های جهان قرار گرفت.

از آن زمان عکاسانی چند ادعا کردند که این عکس مشهور به آنها تعلق دارد. اینکه رزمی امروز پس از تقریبا یک ربع قرن تأخیر این جایزه را می گیرد، از سوی بسیاری از عکاسان جهان با تقدیر روبرو شده است. او می گوید اگرچه یک «قهرمان مکروه» است ولی سرانجام این شهامت را یافته تا پای عکس خود بایستد. برای جهانگیر رزمی اعتراف به گرفتن این عکس یک مسئله امنیتی نیز بوده است. تام استادارت یکی از خبرنگاران عکاس انگلیسی می گوید: «این عکس یکی از بهترین عکس های خبری همه دورانهاست».

این هم عکس دیگری از همان روز: یک زندانی اسیر و بیمار که قادر به ایستادن نیست به نام ناهید از فداییان خلق تیرباران می شود...

چگونه میتوان یک فرقه مخرب را تشخیص داد

شبکه مبارزه علیه تاکتیک های القایی (فاکت نت) تأسیس 1993

چگونه میتوان یک فرقه مخرب را تشخیص داد

Cómo determinar si un grupo es un culto destructivo

س) هر کسی میتواند بصورت غیر عادلانه به یک گروه که با آن مخالف است حمله کرده و آنرا یک فرقه بنامد یا بگوید که آنها از تکنیک های کنترل ذهنی القایی استفاده میکنند. فاکت نت چگونه میتواند از بروز چنین مسئله ای جلوگیری نماید و راهی نشان بدهد که بتوان بصورت منصفانه مشخص نمود که آیا یک گروه فرقه هست یا نه؟

ج) فاکت نت معیارهای مشخصی را برای معین کردن اینکه آیا سیستم کنترل ذهنی مورد استفاده قرار میگیرد یا خیر بکار میگیرد، و توصیه نمیکند که سازمان ها را بدون تحقیقات مکفی و بدون به قطعیت رسیدن بر اساس مدارک دقیقی که معیارهای مربوطه را تأیید نمایند مخرب یا خطرناک توصیف کرد. این معیارها سه دسته هستند.

اولین دسته از این معیارها مربوط به خود گروه است که معین میکند آیا از مجموعه ای از تاکتیک های کنترل ذهنی مشخص استفاده میکند یا خیر. لطفا به مقاله "بازنگری فنی در خصوص تاکتیک های کنترل ذهنی" در http://www.factnet.org/rancho1.htm  برای جزئیات بیشتر رجوع کرده و به http://www.factnet.org/coercivemindcontrol.html برای مطالعه این مقاله و خلاصه آن مراجعه نمائید. این دو سند حاصل کار دکتر مارگارت سینگر Margaret Singer  پروفسور دانشگاه کالیفرنیا در برکلی و مقام برجسته مطلع در کل جهان در خصوص تکنیک های کنترل ذهنی و فرقه ها میباشد.

دومین دسته از این معیارها تعاریف عناصر مشترک  دیگری است که به سیستم کنترل ذهنی مربوط  میشوند. این همان معیارهایی است که در مدل هشت نکته ای رابرت جی لیفتون در خصوص بازسازی فکری آمده است. لطفا به مقاله "مدل هشت نکته ای رابرت جی لیفتون در خصوص بازسازی فکری" در http://www.factnet.org/rancho1.htm مراجعه نمائید. اگر اغلب نکات ذکر شده در مدل ارائه شده توسط لیفتون در یک سازمان فرقه ای مورد استفاده قرار میگیرد، به احتمال قوی آن سازمان یک فرقه خطرناک و مخرب است.

سومین سری از این معیارهای در خصوص تعاریف عناصر مشترک در فرقه های مخرب و خطرناک  است. بخش زیر به شما کمک میکند تا برخی از این عناصر معین و معیارها را بشناسید.

خصوصیات مشترک فرقه هایی که بالقوه مخرب و خطرناک هستند

فرقه در ساختار تشکیلاتی اش خودکامه و تمام خواه است. رهبر به عنوان مقام عالی محسوب میگردد. او ممکن است بخشی از قدرت خود را به تعدادی از زیردستانش به منظور اینکه مطمئن شود اعضا به خواسته ها و موقعیت رهبر گردن مینهند تفویض نماید. هیچ فرجام خواهی در خارج از سیستم رهبر، بر فرض به سیستم قضایی بالاتر، وجود نداد. برای مثال، اگر یک معلم مدرسه احساس کند که از طرف مدیر با او رفتار ناعادلانه ای شده است، او به مرجع بالاتر شکایت می نماید. در فرقه، رهبر ادعا میکند که تنها و آخرین مرجع حکمیت در خصوص همه مسائل است.

رهبران فرقه کاریسماتیک، خود رأی، و سلطه گر هستند. آنها پیروان را وادار میکنند تا خانواده، مشاغل، سوابق کاری، و دوستان خود را در جهت پیروی از آنان ترک کنند. آنها سپس کنترل خود را بر تمامی متعلقات، دارایی، و زندگی پیروانشان اعمال مینمایند.

رهبران فرقه افرادی خود انتصابی و قدسی مآب هستند که ادعا میکنند دارای مأموریت خاصی در جهان می باشند. برای مثال، رهبران فرقه بشقاب پرنده ادعا میکنند که مردم فضایی آنها را مأمور کرده اند تا مردم را به مکان خاصی هدایت کنند تا منتظر سفینه فضایی باشند.

رهبران فرقه خود را مرکز ستایش اعضا قرار میدهند. کشیشان، خاخام ها، رهبران مذهبی، رهبران دموکراتیک، و رهبران جنبش های مردمی اصیل ستایش را متوجه خدا، اصول انتزاعی، و آرمان های گروه مینمایند. رهبران فرقه، در مقابل، عشق، تعهد، و وفاداری را بر روی خود متمرکز مینمایند.

فرقه در کنترل نمودن رفتار اعضای خود توتالیتر است. فرقه ها به میزان زیادی در خصوص پوشش، تغذیه، زمان کار و خواب و استحمام و همینطور اعتقادات، تفکرات و گفتار اعضای خود دیکتاتور هستند.

فرقه دارای دو مجموعه از اخلاقیات است. از اعضای فرقه خواسته میشود تا در درون گروه گشاده و صادق باشند، و تمامی آنچه دارند را در برابر رهبر اعتراف نمایند. از طرف دیگر، آنها تشویق میشوند تا بیرونی ها و غیر عضو ها را گول زده و مورد سوء استفاده قرار دهند. مذاهب رسمی به اعضای خود می آموزند تا با همه صادق و راستگو باشند، و یک مجموعه از اخلاقیات را دنبال نمایند.

فرقه اساسا دارای تنها دو هدف است، جذب اعضای جدید و جمع آوری پول. مذاهب رسمی و جنبش های مردمی نیز ممکن است عضو گیری کرده و به جمع آوری پول مبادرت ورزند. بهرصورت، تنها هدف آنها بزرگتر شدن نیست؛ چنین گروه هایی ارتقای زندگی اعضای خود و بطور عموم نوع بشر را به عنوان اهداف خود دنبال میکنند. فرقه ها ممکن است ادعا کنند که در جهت منافع جامعه فعالیت میکنند، ولی در حقیقت این تنها یک ادعا یا یک ژست سیاسی بیش نیست. تمرکز آنان همیشه منحصر بر جذب اعضای جدید و جمع آوری پول است.

فرقه ظاهرا پیشتاز و ممتاز است. رهبر ادعا میکند که سنت شکنی کرده، ارزش جدیدی ارائه نموده، و تنها سیستم عملی برای تغییراتی که مشکلات زندگی یا مصائب جهان را حل خواهند کرد را بوجود آورده است. در عین حالیکه چنین ادعایی دارد، فرقه مخفیانه از سیستم های القائات روانی بر روی اعضای خود استفاده میکند تا توانائی آنان را برای مورد سؤال قرار دادن ادعاهای رهبر و فرقه کاهش دهد.

در خصوص مارگارت تالر سینگر بیشتر بخوانید.

Read More about Margaret Thaler Singer

ما قویا توصیه میکنیم  در خصوص مطلب "طیف نفوذ" مطالعه نمائید.

طیف نفوذ و مجاب سازی

Continuum of Influence and Persuasion

مطالب "فاکت نت" در ارتباط با موضوع بالا جهت مطالعه:

• آیا کسی تلاش میکند تا بصورت غیر متعارف بر روی شما اعمال نفوذ نماید؟ influence you
• طیف نفوذ و مجاب سازی Continuum of Influence and Persuasion
• خطر فرقه ها در حال گسترش است. (18 سپتامبر 1998) Danger of Cults
• تاکتیک های کنترل القائی ذهن، یک مرور کوتاه  short overview
• کنترل ذهن چیست؟ What is
• کنترل ذهن چگونه عمل میکند؟ work
• پرسش و پاسخ در خصوص کنترل ذهن  Q & A
• کنترل ذهن و مذهب religion
• علائم هشداردهنده یک فرقه مخرب Warning signs
• چگونه میتوان یک فرقه مخرب را تشخیص داد؟ destructive cult
• گزیده ای از کتاب "فرقه ها در میان ما" نوشته دکتر مارگارت تالر سینگر

  Margaret Singer   Excerpts from

• کنترل ذهن وجود خارجی دارد. Mind Control Exists
• "چگونه صدمات روانی ناشی از مورد سوء استفاده قرار گرفتن در یک فرقه را درمان کردم" نوشته لورنس ولرشایم.  How I healed

ما قویا توصیه میکنیم که شما مطلب "کدهای اخلاقی برای راهنمایی های معنوی" را بخوانید.

کدهای اخلاقی برای راهنمائی های معنوی

CODE OF ETHICS FOR SPIRITUAL GUIDES

 

نامه اعتراضی ويليام بوردون و پروفسور گای گودوين گيل به کميسر عالی پناهندگان سازمان ملل

وکيل ويليام بوردون و پروفسور گای گودوين گيل

نامه اعتراضی ويليام بوردون و پروفسور گای گودوين گيل به کميسر عالی پناهندگان سازمان ملل

نامه اعتراضی ويليام بوردون و پروفسور گای گودوين گيل حقوقدانان و وکلای برجسته فرانسه و انگلستان به کميسر عالی پناهندگان سازمان ملل متحد - 24دسامبر 2012

ابراز نگرانی جدی درباره بروشور «اطلاعات» پخش شده در بين ساکنان ليبرتی توسط کميساريا

ما مطمئن هستيم که شما دلايل نگرانی ما را درک می کنيد چون همه می دانند که دولت عراق که کميساريا قصد دارد ساکنان را برای بازگشتی «آبرومندانه» به ايران، به آن بسپارد، به نيابت از جانب رژيم ايران عمل می کند

اين مسيری بسيار خطرناک است چون به وضوح واقعيتها را ناديده می گيرد و مطمئناً برخلاف مسئوليتهای کميساريا خواهد بود که «نبايستی پناهجويان را در مسير خطرناکی بياندازد»

کميساريا می داند شماری از افراد در سالهای اخير صرفاً به خاطر ديدار از اشرف اعدام شده اند و ديگران به همين دليل در زندان به سر می برند.

ما از هيچ موردی درگذشته اطلاع نداريم که تشويق پناهجويان به ترک کمپ پناهندگی سياست کميساريا بوده باشد. آيا ما بايد نتيجه بگيريم که در اين جا انگيزه های سياسی دخيل هستند؟

در مورد انتقال سه تن از ساکنان به فنلاند شما می دانيد که طبق قانون بين المللی حفاظتی که اين پناهندگان مشمول آن هستند ربطی به قبول يا رد راه حلی که ممکن است به آنان پيشنهاد شود ندارد.

ما مطمئن هستيم که شما موافقيد که تهديدکردن و مطرح کردن رد حفاظت در چنين شرايطی کاملاً غيرقابل قبول است

آقای آنتونيو گوترز کميسر عالی پناهندگان ملل متحد،
به عنوان وکلای ساکنان اشرف و ليبرتی، ما می خواستيم توجه شما را به چند نگرانی در مورد تعيين استاتوی پناهندگی که در حال حاضر در دست اقدام است جلب کنيم.
1. بروشور «اطلاعات» به فارسی، که بين ساکنان ليبرتی از سوی کميساريا پخش شده است.
2. انتقال سه تن از ساکنان به فنلاند
درباره بروشور «اطلاعات»
دو قسمت اين بروشور مورد نگرانی جدی هستند.
اولا، تحت عنوان «راه حل» نوشته است:
«اگر شما خواهان برگشت داوطلبانه به ايران هستيد، کميساريای عالی پناهندگان ملل متحد شما را به حکومت عراق می سپارد تا حکومت عراق با همکاری سازمانهای مربوطه، برگشت امن و آبرومندانه شما به کشورتان را فراهم سازد».
ثانيا، تحت عنوان «محل سکونت» در اين بروشور نوشته شده:
«چنان چه می دانيد بعضی از باشندگان قديمی اردوگاه اين محل را ترک کرده و اکنون در جای ديگری که از سوی مقامات عراقی تهيه شده است زندگی می کنند. کميساريای عالی ملل متحد به شکل مداوم وضعيت آنها را بررسی و تحت نظارت قرار می دهد تا مطمئن شود آنها در امنيت بوده و با آنها به خوبی برخورد می شود.
پرونده های افرادی که کمپ حريه (ليبرتی) را ترک می کنند به صورت عادی از سوی کميساريای ملل متحد در امور پناهندگان بررسی خواهند شد.
متن قبلی بروشور «اطلاعات» که به ساکنان داده شده بود هيچ اشاره يی به محل سکونت نداشت و پاراگراف مربوط به راه حل به صورت زير بود:
«در صورتی که خواسته باشيد داوطلبانه به ايران بازگشت نماييد، کميساريا درخواست شما را به مأموريت مساعدت ملل متحد برای عراق ارجاع می نمايد تا در هماهنگی با مقامات عراقی و سازمانهای ذيربط ديگر به چگونه بازگشت مصون شما بپردازد»
همان طور که شما متوجه خواهيد شد، تفاوتهای مهمی بين اين دو متن وجود دارند. در گذشته پروسه مربوط به کسانی که می خواستند به ايران برگردند، به اين صورت بوده که موضوع به يونامی اطلاع داده می شد تا آنها بازگشت «امن» آنها را با مقامات عراقی و سازمانهای مربوطه هماهنگ کنند.
ولی در متن کنونی، کميساريا می گويد چنين افرادی را برای بازگشت «امن» و «آبرومندانه» به مقامات عراقی «خواهد سپرد».
ما مطمئن هستيم که شما دلائل نگرانی ما را درک می کنيد. هر چند که پناهجويان ايرانی هستند، ولی همه می دانند که دولت که به نيابت از جانب رژيم ايران عمل می کند به همان اندازه مقامات کشور مبدأ نسبت به آنها خصمانه عمل می کند. ساکنان پناهنده هدف حملات خصمانه و خشونت بار عراقی بوده اند که منجر به کشته شدن 49تن و مجروح شدن 1000تن گرديد. آنها همچنين به اجبار از خانه 25ساله خود توسط همان مقامات عراقی رانده شده اند. همان مقاماتی که کميساريا اکنون قصد دارد ساکنان را برای بازگشتی «آبرومندانه» به ايران، به آنها بسپارد.
اين مسيری بسيار خطرناک است، چون به وضوح واقعيتها را ناديده می گيرد و مطمئناً برخلاف مسئوليتهای کميساريا خواهد بود که «نبايستی پناهجويان را در مسير خطرناکی بياندازد».
کميساريا به خوبی می داند که چندين تن از سالهای اخير به خاطر صرفاً ديدار از اشرف اعدام شده اند. و اين که ديگران در حال حاضر به همين دليل در زندان به سر می برند.
آقای کميسر عالی پناهندگان،
همان طور که مشاهده می کنيد «سپردن» ساکنان به دولت عراق برای اين که بازگشت «آبرومندانه» آنان به ايران فراهم شود، خيلی محتمل است که علاوه بر نقض آزادی وجدان و عقيده آنان را با خطر جانی مواجه سازد.
ما بايد همچنين مبنای موضع کميساريا در مورد به اصطلاح «محل سکونت» را مورد سؤال قرار دهيم.
روشن نيست که انگيزه چنين اظهاراتی چيست و يا چه هدفی از آن دنبال می شود.
ما بر اساس دانشمان از راهنمای عمل کميساريا و شيوه های کار آن، از هيچ موردی در گذشته اطلاع نداريم که تشويق پناهجويان به ترک کمپ پناهندگی و دنبال کردن استاتوی پناهندگی در محل ديگر، بدون هر گونه دليل و توضيح سياست کميساريا بوده باشد.
آيا ما بايد نتيجه بگيريم که انگيزه های سياسی در اينجا دخيل است؟
با گفتن اين که «کميساريای عالی ملل متحد به شکل مداوم وضعيت آنها را بررسی و تحت نظارت قرار می دهد تا مطمئن شود آنها در امنيت بوده و با آنها به خوبی برخورد می شود»
آيا کميساريا به طور ضمنی می گويد که آنهايی که کمپ ليبرتی را ترک می کنند و به مقامات عراقی «سپرده» می شوند، در جايی «امن» خواهند بود و با آنها رفتار خوب خواهد شد؟ و منظور از اشاره به «پرونده» های آنان که به طور «نرمال بررسی خواهد شد» چيست؟
دستور کار کميساريا تأمين حفاظت بين المللی برای ساکنان است، اين دستور کار، در ميان چيزهای ديگر، شامل تلاش برای برداشتن محدوديتهای غيرقانونی است که روی اين پناهندگان در کمپ ليبرتی توسط دولت عراق اعمال می شود.
با توجه به دشمنی دولت عراق نسبت به اين پناهندگان که علناً ابراز شده است و با توجه به قصد اين دولت برای غيرقابل تحمل ساختن زندگی برای ساکنان، به منظور وادار کردن ساکنان به تسليم در مقابل رژيم ايران، به نظر کاملاً نادرست می آيد که به هر شکلی پناهندگان را ترغيب کنيم خودشان را در اختيار الطاف مقامات عراقی قرار دهند.
انتقال سه تن از ساکنان به فنلاند
به ما گفته شده است که وقتی سه پناهنده اخيراً خواستار آن شدند که به شهری در فنلاند به غير از «راوانيمی» منتقل شوند، با اين اميد که بتوانند نزديکتر به جامعه ايرانی باشند، کميساريا جوابش اين بود که آنها ديگر از حفاظت بين المللی بهره مند نيستند چون اين انتقال را رد کرده اند.
همان طور که شما مطمئناً می دانيد حفاظتی که اين پناهندگان مشمول آن هستند طبق قانون بين المللی ربطی به قبول راه حلی که ممکن است به آنان پيشنهاد شود ندارد.
حفاظت بايد به آنها داده شود چرا که اين افراد نگرانی واضحی برای تحت آزار قرار گرفتن دارند و هيچ چيز در هيچ يک از دستورالعملهای کميساريا نيست. چه رسد به قانون بين المللی که بگويد که پناهنده حق نظر دادن و يا اعلام نظر در مورد کشوری که، يا حتی شهری که، او ممکن است به آن منتقل بشود را ندارد.
با توجه به سختيهايی که اين پناهندگان داشته اند، که از جمله ديگر چيزها شامل تجربه دو کشتار، بی خانمانی اجباری و قبل از آن، سه سال شکنجه روانی می شود، يک زاويه ورود واقعاً متفاوت ضروری است.
ما مطمئناً به درستی انتظار داريم که جواب کميساريا با توجه به دهه ها تجربه در اين زمينه، در جهت نيازها و نگرانيهای پناهندگان باشد، و اين که به جای تهديدها و مقابله جويی ناموجه به دنبال مشورت و رهنمود دادن به آنها باشد.
در مورد موضوع حاضر در جايی که پناهندگان تقاضای حفاظت خود را پس نگرفته اند و هيچ پايه يی برای متوقف کردن حفاظت وجود ندارد، فی الواقع هيچ توجيهی برای متوسل شدن به «کنسل کردن» استاتو وجود ندارد. ما به خوبی متوجه هستيم که عکس العملهای پناهندگان، مانند آنچه که ما گزارش آن را داريم، کمکی به پروسه پيدا کردن يک راه حل نمی کند.
ما در گذشته همکاری خودمان را ارائه کرده و مجدداً نيز تکرار می کنيم که ما بيشتر از هر وقت آماده ايم تا در زمينه مشاوره در موارد مناسب کمک کار باشيم.
در اين رابطه، ما محترماً از شما می خواهيم که به مسئولان کميساريا که درگير پروسه انتقال هستند، دستور بدهيد با رهبری کمپ مشورت کرده و هماهنگی کنند تا چنين مشکلاتی در آينده به وقوع نپيوندد.
به ما اطلاع داده شده که فنلاند به طور پايه يی متقبل شده است که يازده پناهنده را بپذيرد. آيا امکانی وجود ندارد در اين جا که تمامی يازده پناهنده همزمان به يک شهر منتقل شوند؟
دهه ها تجربه تأييد می کند که اجتماع و همبستگی کليد انتقال موفقيت آميز بوده است و اين که امکان رابطه داشتن با ديگران، وقتی پناهندگان به محيطی کاملاً جديد وارد می شوند به غايت به برطرف کردن فشارهای روحی آنها کمک می کند.
در مورد يک موضوع مرتبط ديگر، ما همچنين بايد متذکر شويم که متأسفانه بعضی از موکلين ما تمايلاتی از سوی بعضی مسئولان کميساريا گزارش کرده اند که آنها به طور ضمنی به تهديدهايی مشابه همين نوع، دست می زنند.
مثلاً در مورد ساکنانی که شايد به طور کامل آنچه را که کميساريا می گويد قبول نکنند و يا آنهايی که در مورد سؤالاتی که مربوط به استاتوی پناهندگی آنان نيست سؤالاتی بکنند، ما مطمئن هستيم که شما موافقيد که تهديدکردن و مطرح کردن رد حفاظت در چنين شرايطی کاملاً غيرقابل قبول است و اين که هيچ کسی که نياز به حفاظت بين المللی دارد نبايد از انتقال گيری هراس داشته باشد.
بنابراين ما مصرانه تقاضا می کنيم که شما فوراً به اين مسأله توجه کنيد و توجيهات لازم را در مورد وارد کردن عنصر مانيتور بی طرفانه در پروسه مصاحبه به عمل آوريد.
آقای کميسر عالی
ما يکبار ديگر به خاطر توجه شما به اين موارد که باعث نگرانی بسيار هستند، از شما تشکر می کنيم.
ما کاملاً متوجه مشکلاتی که پناهندگان با آن مواجه هستند و آنچه کميساريا برای پيدا کردن و تأمين حفاظت مؤثر بين المللی و به دست آوردن راه حلهای انسانی با آن مواجه است هستيم.
همان طور که در بالا متذکر شده ايم، ما حتی آماده هستيم تا نقشی مثبت در اين تلاش انجام دهيم، تا موارد نگرانی باز تکرار نشود.
با احترام
پروفسور گای گودوين گيل
وکيل ويليام بوردون
---
ماخذ سایت سازمان مجاهدین

زهرا میر باقری و کبری میر باقری. دو خواهر. رو در روی هم.

نامه افشاگرانه خانم كبري ميرباقري به آقاي دكتر آلخو ويدال كوآدراس، نايب رييس پارلمان اروپا

آقاي دكتر آلخو ويدال كوآدراس، نايب رييس پارلمان اروپا

دوست بزرگ مقاومت ايران

من كبري ميرباقري به‌ همراه خواهرم اكرم و برادرم عليرضا در ليبرتي هستم. اين نامه رابراي شما كه از نزديك ما را در اشرف ديده‌ايد مي‌نويسم تاسوء استفاده‌هاي رذيلانه و جنايتكارانه اين رژيم از خانواده‌هاي مجاهدين عليه ساكنان اشرف به عمل مي‌آورد را با شما در ميان بگذارم. اين يك نمونه از هزاران نمونه است كه متاسفانه جامعه جهاني و مراجع حقوق بشري به آن توجهي ندارند.

در سال1360 در حاليكه دانش آموز 15ساله‌اي بودم به همراه اسماعيل برادر بزرگترم دانشجوي 23 ساله به جرم هواداري از مجاهدين دستگير و تحت شكنجه‌هاي جسمي و رواني قرار گرفتم. برادرم را در مقابل چشمان من شكنجه‌ مي‌كردند تا ما را درهم بشكنند. او در سال 1367 در قتل عام وحشيانه زندانيان سياسي به همراه 30هزار زنداني ديگر، حلق آويز شد و به شهادت رسيد و جان خود را فداي آزادي و رهايي خلق و آرمان والاي مجاهدين نمود.

در مورد من كه تا 1365 در زندان بودم از هيچ شكنجه فيزيكي و رواني و تجاوز وتعرض مانند ديگر زنان هم بندم فروگذار نكردند. درصدي از شنوايي يك گوشم را در اثر شكنجه از دست دادم و از عوارض آن تاكنون رنج مي‌برم و روي پايم عمل جراحي صورت گرفت كه ضايعات آن هنوز باقي است.

بعد از آزادي از زندان، در سال 1366 به‌همراه خواهر و برادرم به مجاهدين در عراق پيوستم. پس از  آن مادر 50 سال‌ام را به گروگان گرفتند و يكسال در اوين زير فشارهاي شديد روحي و جسمي قرار دادند.

رژيم جنايتكار آخوندي در اين ساليان با رذالت تمام از خانواده‌ام سوء استفاده كرده تا از طريق عواطف خانوادگي، عزم و اراده ما را درهم بشكند. البته دشمن ابله و زبون، نميداند كه عزم و اراده مجاهد خلق را نمي‌تواند با بكارگيري عواطف خانوادگي و اين اقدامات وحشيانه و شنيع در هم بشكند. و حالا بعد از اينكه از شكنجه برادرم در مقابل چشمان من و بازداشت مادرم و اذيت وآزار پدر و مادرم نتيجه‌اي نگرفتند، به يك روش رذيلانه‌تري متوسل شده و زهرا ميرباقري را عليه ما به كار گرفته‌اند.

زهرا كه هم‌زمان با من و خواهر و برادرم به اشرف آمده بود، دو سال قبل خود را زبونانه به نيروهاي عراقي تسليم كرد. تسليم به دشمن پايان كار نبود و به همدستي با رژيم آخوندي و نيروهاي عراقي پرداخت. در نظام كثيف آخوندي يك زنِ همكار يك فرصت براي لجن پراكني عليه مناسبات پاك مجاهدين است. او پس از ترك اشرف به ايران برده شد و پس از اطمينان كامل اطلاعات آخوندي از همكاري او  و گرفتن توجيهات و دستورات ضروري به عراق بازگشت تا به توجيه سركوب و كشتار ساكنان اشرف بويژه زنان مجاهد بپردازد.

از جمله در 9تيرماه1391، چندماه بعد از حمله وحشيانه 19فروردين 1391، او به همراه سه مامور ديگر اطلاعات، در يك شوي تبليغاتي در وزارت دفاع عراق شركت كرد تا اين جنايت ضدبشري را توجيه كرده و دستان خون‌آلود مالكي و مزدوران رژيم را بشويد. صحنه‌گردان اين نمايش مسخره، رسما محمد العسگري سخنگوي وزارت دفاع عراق و از دست‌اندركاران جنايت 19فروردين بود.

نامبرده و چند مامور مشابه او، در هتل مهاجر بغداد كه تحت كنترل سفارت رژيم آخوندي در عراق است، مستقر شدند. آنها تحت نظر ناصري از ماموران نيروي تروريستي قدس در سفارت رژيم، قرار گرفتند.

اين مأمور پس از انجام وظايفش در عراق، توسط رژيم بصورت غيرقانوني به اروپا منتقل شد تا تحت عنوان مخالف رژيم پناهندگي بگيرد. وي كه در اروپا با عوامل اطلاعات مانند خدابنده وسبحاني كار ميكند، به دروغ‌هاي مشمئزكننده‌ عليه زنان مجاهدين مي پردازد. او تلاش ميكند جنايتهاي كثيف رژيم و مزدورانش كه در زندانهاي ايران، از جمله اوين، كهريزك، گوهر دشت و... نه تنها در مورد زنان كه حتي بر روي مردان زنداني اعمال مي‌كنند را به مجاهدين نسبت دهد. آن هم در شرايطي كه رسوايي شكنجه و تجاوز در زندانهاي اين رژيم، عالم را فراگرفته است و اين فرافكني كثيف فقط براي دربردن اين جنايتكاران است.

در حالي كه خون بسياري از شهداي پاكباز خلق، از جمله ستار بهشتي كه بتازگي زير شكنجه جان باخت، رژيم  آخوندي را بي‌آبرو كرده است، تلاش ميكند دستان كثيف و خون‌آلود خود را به‌وسيله نفراتي مانند زهرا ميرباقري شسته و جنگ رواني عليه مجاهدين را شدت بخشد.

بعنوان يك زن مجاهد خلق، بايد بگويم لجن پراكني‌هاي اين عوامل خود فروخته صرفا عزم ما را  براي سرنگوني اين رژيم ددمنش جزم‌تر ميكند تا آزادي و رهايي را براي مردم‌مان به ارمغان ببريم. همه عشق و عواطف ما نثار خانواده‌هاي مقاوم و مادران و پدران شهيدان و خواهران و برادران عزيزي است كه در زندان و خيابان مورد هتك حرمت و شكنجه قرار مي‌گيرند ولي آرمان آزادي و نفرت از اين رژيم را هرگز از ياد نبرده‌اند.

از شما بعنوان يك دوست بزرگ مقاومت، درخواست افشاي هرچه بيشتر اين اقدامات رذيلانه كه از سوي وزارت اطلاعات ايران طراحي و هدايت ميشود را دارم. همچنين از شما مي‌خواهم اجازه ندهيد دمكراسي و حق پناهندگي در اروپا، مورد سوء استفاده مزدوران فاشيسم ديني حاكم بر ايران قرار گيرد. دادن حق پناهندگي به اين مزدوران از سوي كشورهاي غربي، فقط لكه‌دار كردن حرمت پناهنده سياسي است.

براي شما در آستانه ميلاد مسيح پيامبر صلح و عدالت و سال نوي ميلادي، آرزوي موفقيت و سلامتي هر چه بيشتر دارم.

كبري ميرباقري

ماخذ

 http://iran-efshagari.com/index.php?option=com_content&view=article&id=8380:1391-10-06-14-39-30&catid=8:2010-12-28-06-13-15&Itemid=7

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

خانم میرباقری:

با سلام به دوستان که زحمت کشیدند و به اینجا تشریف آوردند. من زهرا سادات میرباقری هستم. همانطور که در مصاحبه بغداد اعلام کردم بعد از چهار بار طراحی برای فرار از سازمان مجاهدین خلق ، سرانجام موفق شدم در طراحی چهارم خودم را از کمپ اشرف در استان دیالی واقع در عراق نجات بدهم و فرار کنم. خوشبختانه این مسیر را با کمک مادر عزیزو دردمندم خانم فاطمه سادات رضائی و سایر دوستان طی نمودم و خودم را به اروپا رساندم. قبلا قول داده بودم که حرفهای ناگفته ام را در رابطه با فرقه مجاهدین و استثمار انسان و بویژه استثمار زنان در این فرقه مرحله به مرحله به اطلاع افکار عمومی برسانم تا راهی باشد برای شناخت هر چه بیشتر این فرقه و کمکی باشه برای هموار نمودن راه و نجات سایر قربانیان و جدائی اونها از این فرقه البته باید بگم که کارهای خودم شخصا مرحله به مرحله با موفقیت انجام شده و اکنون زندگی جدیدی آغاز نمودم. در این مرحله می خواهم لیستی از 95 نفراز قربانیان زن این فرقه را به اطلاع افکار عمومی برسانم من یک لیست تهیه کردم از اسامی 95 نفر که البته اسامی بیشتر از اینها وبالاتر از 100 هست که انشالله در مراحل بعدی لیست را کامل می کنم و به اطلاع افکار عمومی می رسانم. این لیست موضوعش چی است؟ موضوعش در واقع عمل جراحی است که سازمان مجاهدین خلق با حیله ها و نیرنگهای مختلف روی این قربانیان انجام داده است عمل جراحی خارج کردن رحم و تخمدانهای تعدادی از اسامی را من اینجا می خوانم:

کبری طهماسبی(هاجر)

صدیقه خدائی صفت

حبیبه طاولی

حوری سیدی

حوری چرندابی

شهربانو فسنقری

شراره فریبرز

فرزانه پوراقبال

پروین پوراقبال

طاهره زارنجی

انسیه گلشاهی

مهوش کرمی

مهوش علیمددی

ماندانا روستا

مریم نظام الملکی

فرح امامی

فروزان تقی زاده

مریم طبا طبائی

انسیه قلی زاده

فاطمه همدانی

افسانه طاهریان

سوسن بزرگان فرد

اشرف تقوائی

البته این لیست گفتم 95 نفر است که من در اختیار افکار عمومی می گذارم و شما خودتان می توانید مطالعه کنید.

در مرحله بعد می خواهم موضوع دیگری از استثمار جنسی زنان را برای شما مطرح کنم حتما شما هم مثل من از خبر تجاوز مسعود رجوی به زنان شورای رهبری لایه اول شوکه شدید و براتون این سوال بزرگ پیش اومده چگونه مسعود رجوی بعد از عبور از بندهای انقلاب و بحثهای ایدئولوژیک داغ به این رسید که به تجاوز جنسی شورای رهبری دست ساز خودش مبادرت کنه من می تونم مراحلی که بوده تو این مدت در سازمان دور از چشم برادران و مردان طی شده در جلسات زنان و دختران با مسعود رجوی مقداری برای شما باز گو کنم تا این پازل که از الف به ی منتهی شد چگونه انجام شد. بطور نوبه ای بنام بحثهای انقلاب و جلسات مسعود رجوی ما را، زنان را به نزد مسعود رجوی صدا می کردند و ما مستمر باجشنهای مختلف مواجه می شدیم در این جلسات و خبری از بحثهای ایدئولوژیک نبود در واقع فقط بحث رابطه زدن با رهبر عقیدتی و برخوردهای ناموسی و یگانه بامسعود رجوی مطرح بود با هدایای مختلفی که از طریق مریم رجوی و خود مسعود رجوی شخصا به ما داده می شد شامل حوله حمام، لباسهای زیر زنانه، عطر و ادکلن و چیزهائی از این قبیل توسط زنان شورای رهبری لایه بالاتر که به مسعود رجوی نزدیک بودند و قبلا این مراحل را گذرانده بودند و به اصطلاح به یگانگی رسیده بودند

ما را تشویق می کردند که رابطه ای یگانه بزنیم با مسعود رجوی و از کلمات عاشقانه و صحبتهای عاطفی با مسعود رجوی صحبت بکنیم خوب ما همیشه برامون سخت بود چون بیشتر از هرچیز ما این را یک روابط ایدئولوژیک می دونستیم بخاطر فرهنگ سنتی و فرهنگی که بین زنان ایران رواج داشت و بحث شیعه و مسلمان بودن روابطی بود که اقتباس گرفته شده بود از امام حسین یا پیامبر روابط زنان با پیامبر بیشتر ما در این رِنج می دیدیم و فکر می کنیم که ما چیزی را نمی فهمیم که باید بفهمیم و از این زنان شورای رهبری که قبلا این مسیر را گذرانده و بیشتر شناخت دارند و آگاه تر از ما هستند بعنوان خواهران بزرگتر ما باید یاد بگیریم و مرحله به مرحله اینطوری مغز شوئی ما گسترش و عمق پیدا می کرد مثلا غیر از اون هدایائی که گفتم گردنبندهای طلا می دادند گردنبندها ابتدا گردنبند مریمی بود که به خودم هم هدیه دادند ما تو جلسات فقط زنان بودند بامسعود رجوی خوب بعضا ما مشاهده می کردیم و خود من تعجب می کردم بلاخره بحثی که بود بعنوان زنان مسلمان داشتیم این بود که بحث محرم ونامحرم و اینجورچیزها هم تو سازمان خیلی مطرح کرده بودند ما در این تحویل گرفتن هدیه می دیدیم که حتی دست مسعود رجوی لمس می شد یا خود مسعود رجوی از روابطی که داشت از شوخی هائی که استفاده می کرد و بحثی که او هم مستمر مطرح میکرد: ناموس همچون خودش ما نمی فهمیدیم که ناموس همچون خودش یعنی و همینطور تکرار می کردیم خوب البته اگر کمی دقت می کردیم خوب تو خیلی از بحثها گفته شده بود که بحث طلاق شامل مسعود و مریم نمی شه پس این بحث ناموس که مطرح می کنند ناموس همچون خودش پس ما هم باید همچون مریم این مراحل را طی کنیم این را هیچوقت نمی فهمیدیم و بیشتر به اصطلاح روی ابرها وبحثهای ایدئولوژیک سیر می کردیم .

مثلا غیر از اونکه گفتم گردنبند مریمی که عکس حضرت مریم بود روی اون طلائی که داده بودند غیر از اون در مرحله بعد به زنان شورای رهبری لایه دوم که من جزو آنها بودم و می گفتند شورای رهبری آزمایشی گردنبندی به ما هدیه داده شد در این جشنها که الان شما مشاهده می کنید عکس مسعود رجوی روی آن حک شده است

این لیست که مشاهده می کنید همانطور که گفتم شامل 95 نفر از قربانیان زن این فرقه را شامل می شود که با حیله های مختلف حیله های مختلف مثلا چی بود اینکه شما کم خون هستید برای، عمل سنگ کلیه، برای درمان سردرتون باید این عمل را انجام بدهید مثلا افسانه طاهریان دوست من بود یعنی با هم هم یگان بودیم اون فرمانده یک یگان بود من فرمانده یک یگان و همانطور که می شناسید همسر سابق محمد آقا هستند افسانه من دیدم بستری بود بیمارستان خوب کمردرد داشت اینها مراحل مختلفی را داشتند برای انتقام گرفتن یا برای بی بازگشت کردن اینها و برای اینکه برای اینها آینده ای متصور نباشد یا اینهمه انرژی گذاشتن برای اینها و اینکه با دادن مقام و منصب به اونها او را از شوهرسابقشون جدا بکنند و به مسعود رجوی نزدیک بکنند. ایشون لایه اول بودند و من متوجه شدم خواهر دیگرم هم که شورای رهبری لایه اول است به من گفت که افسانه را عمل زنان کردند تو را هم اگر اینکار را بکنی کمرت بهتر می شود این در واقع پیغامشون را به من می رساند یکی از فرماندهان رده بالاعجیب دنبال من افتاده بود که این عمل را انجام بده. چون همه اینها قبل از این آگاه شده بودند که نفراتی که جدا می خواهند بشوند از سازمان و مسئله دارند به این شکل اینها را هم به رهبری نزدیکتر می کنند اسم این مرحله را گذاشته بودند رفتن بالای قله اینها زنانی هستند که به قله رهائی رسیده اند، اگر این قله رهائی است پس چرا مسعود رجوی خودش در هنگام اجرای روابط جنسی خودش با شورای رهبری لایه اول می گوید این روابط جنسی از نماز شب هم واجب تر است. از آن طرف به آقایان و خانم های داخل تشکیلات می گوید فکر رابطه جنسی هم حرام و خیانت است ولی خودش در اتاق خوابش برای وادار کردن زنان می گوید که مثل نماز شب است و به زنانی که عمل جراحی می کرده اند تشویق کرده و می گوید که از جنسیت رها شدید و بالای قله رفتید تشکیلات و حرفهای مسعود رجوی غرق دغل و تضاد و دروغ است البته می دانید که این را داخل پرانتز بگم مثلا تابلوهائی که مسعود رجوی هر بار مثلا در رابطه با موضوعات مختلف مطرح میکرد هر بار مثلا من یکبار خودم برای مسعود رجوی نوشتم ما جزو لایه ای بودیم که باید موضع گیریمون را سریع می نوشتیم و من هم پوش عادیسازی داشتم چون طرح داشتم برای فرار می گفتم این موضوعاتی که شما مطرح می کنید من با کوچکترین اخباری که می شنوم از بالای قله سقوط می کنم می افتم پائین یعنی تابلوها اینقدر آبکی مرحله به مرحله اینقدر پوشال بود بخاطر چی بخاطر این که رهبر عقیدتی خودش اون بالا چیزی که خودش گفته داره نقض میکنه از یکطرف می گه این تجاوز جنسی یعنی خوشبختانه من خودم لایه دوم مرحله اش به این مرحله نرسیده بود که این رابطه نزدیکتر را با مسعود رجوی داشته باشه به اصطلاح ما کسانی بودیم در مراحل بعدی قرار داشتیم این بود که چگونه این مراحل ا نجام شد از یک طرف گفته بود که این روابط جنسی از نماز شب هم واجب تر است در اونجا به اون شکل در پائین چکار می کردند برادرخودمن 5 ساعت این را در جلسه ای ازش خواستند 5 ساعت توی جلسه ای این را سرپا گذاشتند از اون خواستند که بیاید حرفی که تو یک محفلش گفته که "اینها غرق جیم هستند" را پس بگیره 5 ساعت این را فقط سر پا نگهداشتند که بیا اینکار را بکن بگه بعد خود مسعود رجوی می گه که از نماز شب واجب تر است. حرفها همه متناقض در رابطه با تابلوها که گفتم اینطوری بود که بعد در بین شماها فکر کنم که من در بین شما آخرین جدا شده باشم بعداز این گفت دیگه دیگه از تابلو ها خبری نیست بحث تابلوها را گذاشت کناربحث خلص ایدئولوژیک را شروع کرد که کسی نتواند روی اون هیچ حرفی بزند هیچ تناقضی باشه که بعد مرحله معرفی مسئول اول جدید سازمان شد. من انشاالله بقیه حرفهای ناگفته ام رادر مراحل مختلف به اطلاع افکار عمومی می رسانم در آخر تبریک خودم را به مناسبت تأسیس انجمن زنان اینجا اعلام کنم. با تشکر
 http://archiverosa.blogspot.fr/2012/12/blog-post_6.html