۱۳۹۱ دی ۲۱, پنجشنبه

خلاصه کتاب فرقه ها نوشته مارگارت تالر سینگر.قسمت دوم



 خلاصه کتاب فرقه ها نوشته مارگارت تالر سینگر.قسمت دوم
بچه‌های واکو
بیست و پنـج تـن از بیـش از هشتـاد نفری کـه در آتـش‌سـوزی دهشتنـاک فـرقـه شاخــه دیویدیان در ویکو در تگزاس مردند، بچه بودند. پیش از آن، طی مجادله‌ای با مأموران دولت فدرال، رهبر فرقه دیوید کوروش، 21 کودک را آزاد کرده بود که بین سنین پنج ماه تا دوازده سال بودند.‌این کودکان آزاد شده بدقت توسط دکتر بروس دی پری، پرفسور محقق در امور روانشناسی کودکان در مدرسه پزشکی بایلور در شهر هوستون در تگزاس مورد مطالعه قرار گرفتند. سابقه او در مطالعه بر روی کودکان و بزرگسالانی که ضربه روحی خورده بودند، به او ‌این آمادگی را می‌داد تا بخوبی آنچه را او و همکارانش در میان کودکان شاخه دیویدیان یافتند، مشاهده و ارزیابی کند. به بچه‌ها چیزهایی در خصوص زندگی آموخته بودند که دکتر پری آنها را «داستانهای نفرت انگیز» می‌خواند که هیچ وجهی از خانواده و روابط خانوادگی آن طور که بچه‌ها در دنیای بیرونی با آنها آشنا می‌شوند، در آنها نبود. در‌این داستان‌ها به کوروش به عنوان پدرشان اشاره می‌شد، زیرا زوج‌ها در فرقه تماما از یکدیگر جدا شده بودند، خانواده‌ها از هم پاشیده بودند، و کوروش خود را به جای پدر تمامی ‌فرقه قرار داده بود. اغلب کودکان در خصوص والدین خود صرفا به صورت اعضای بزرگسال فرقه فکر می‌کردند و برادران و خواهران خود را دوستان یا آشنایان فرض می‌کردند. زمانی که دکتر پری از بچه‌ها خواست تصاویری از خانواده خود بکشند، آنها تصاویری از گروه‌های مختلف فرقه و یا خود کوروش کشیدند؛ حتی اگر هیچ نسبتی با او نداشتند. برخی کودکان حتی‌ ایده مبهمی ‌از خانواده خود نیز نداشتند

اعتقادات
در میان اعمال نفوذهای بسیاری که بر موانع یک عضو فرقه بر سر راه صرفا بلند شدن و بیرون رفتن از فرقه افزوده می‌شوند، مقوله اعتقادات احتمالا اولین عامل و نقطه شروع است.

-
صداقت و وفاداری
دومین نفوذ اصلی كه افراد را در فرقه‌ها نگاه می‌دارد، ‌این است كه اغلب افراد انسان‌هایی صادق و درستکار هستند. آنها می‌خواهند اعمال خوب انجام داده، غمخوار دیگران باشند،‌ و در زندگی كار ارزشمندی انجام دهند. آنها ذاتا وفادار هستند. اغلب افراد وقتی به چیزی متعهد می‌شوند، بسادگی عهد خود را نمی‌شكنند. بنابراین، وقتی به گروهی عهد می‌دهید و گروه مربوطه بنابر اعتقاد شما بر حق است، بسیار مشکل است كه عقب بكشید.

انواع دیگر سوء رفتار‌های عاطفی و روانی نیز اعمال می‌شوند
 در یک جدال برای کسب حضانت بچه‌ها مربوط به یک سکت مذهبی بدون نام در استان گوینت در جورجیا، اعضا شهادت دادند که آنها در حین کتک زدن بچه‌ها با چوب یا شلنگ، برایشان آواز می‌خواندند و به آنها روحیه می‌دادند و اصرار داشتند که عصبانی نشوند. طبق اظهارات محققان امور رفاهی کودکان، یک دختر گفته است که «تنها راهی که او می‌دانست که پدرش او را دوست دارد، ‌این بود که او وی را شلاق می‌زد. او در حالی که‌ این کار را می‌کرد، به او می‌گفت که دوستش دارد.»
بچه‌هایی که از چنین محیط‌هایی بیرون می‌آیند، در خصوص‌اینکه چه کسی هستند و‌اینکه‌ آیا فرد خوبی هستند یا نه، دچار سردرگمی‌شدید می‌شوند.
بچه‌ها در فرقه‌ها همچنین شاهد سوء رفتار با دیگران هستند. آنها شاهد جن گیریها و تنیبهات عجیبی که بر والدینشان و سایر بچه‌ها و بزرگسالان اعمال می‌شود، هستند.
در برخی گروه‌ها به طور عمومی ‌پذیرفته شده است که رهبر می‌تواند فرمان قتل عضوی که گروه را ترک کرده است بدهد که ‌این امر شامل کودکان نیز می‌شود. برخی کودکان که شاهد چنین ظلم و شقاوتی هستند، کسانی که‌این کارها را می‌کنند، شناخته، از آنها تقلید می‌کنند، در حالی‌که سایرین وحشت کرده، به خاطر اجتناب از گرفتار شدن در چنان سرنوشتی در خصوص خودشان ساکت می‌شوند.
یک عضـــو ســابق فــرقه کلیســای متحــد مــون می‌نویسد: «بسیار دشوار بود که بیشتر بچه‌ها را از غصه خرد کننده‌ای که آنها را احاطه کرده بود بیرون بکشیم». قطعا اغراق نشده است اگر بگوییم که زندگی فرقه‌ای هرگز برای کودکان خوشایند نبوده است

رنامه‌ ریزی دوباره و دادن مشاوره خروج
من برای اولین بار در سال 1972 واژه بازپروری را شنیدم. پیش از آن، من به داستان‌های بسیاری از والدین و خانواده‌ها كه تشریح می‌كردند چگونه یك یا چند عضو خانواده شان به یكی از فرقه‌های جدید پیوسته است، برخورده بودم.
بعد از صرفا چند روز یا چند هفته از عضویت، عضو مربوطه به نظر می‌رسد كه نمی‌تواند یا نمی‌خواهد به صورت آزادانه در مکالمات واکنش نشان بدهد.
درعوض، عضو فرقه جدید، پاسخ سؤال‌ها را به صورت مکانیکی می‌دهد و صحبت وی به صورت زبان تخصصی مرور شده‌ای است كه واژه‌های آن صرفا متعلق به خود است. سخنان عضو فرقه پُر از شعار و بیان‌های دگم است كه در مکالمات گذشته او سابقه نداشته است.
خانواده‌ها واژه پرورده را برای توضیح تغییرات ناگهانی که در شخصیت اعضای خانواده خود مشاهده کرده بودند، انتخاب کردند.

برنامه‌ ریزی دوباره و دادن مشاوره خروج
 در همین دوران، روانکاوان، روان شناسان، و مددکاران اجتماعی روانکاو که با اعضـــای فرقه‌ها سر و کار داشتند، شاهد تغییرات رفتاری بودند که آن را «سندروم القای فرقه‌ای» نامیدند. ‌این تغییرات شامل موارد زیر بودند:
 تغییرات ناگهانی و جدی در خصوص نظام ارزشی فرد، شامل ترک اهداف تحصیلی و شغلی: ‌این تغییرات ناگهانی و فاجعه آمیز هستند و مانند سایر تغییرات طبیعی که در نتیجه بالغ شدن فرد و یا انجام تحصیلات بالاتر بتدریج صورت می‌گیرند نیستند.
 کاهش انعطاف پذیری آگاهانه و قدرت انطباق: عضو فرقه پاسخ‌های ضبط شده فرقه را جایگزین نظرات خود می‌کند.
 تنگ و کند شدن قدرت نفوذ: عواطف عاشقانه سرکوب می‌شوند. عضو فرقه به نظر می‌رسد به لحاظ عواطف و احساسات مرده است و خیلی سردتر از گذشته است.
 نزول سطح رفتارها تا سطح بچگانه: پیروان فرقه به رهبر فرقه وابسته می‌شوند و همه ‌تصمیمات رهبر را بدون چون و چرا می‌پذیرند.
 تغییرات فیزیکی: ‌این‌گونه تغییرات اغلب شامل کاهش وزن و تضعیف وضعیت جسمانی و وضعیت ظاهری است.
 علایم احتمالی بیماری: چنین علایمی‌می‌تواند شامل تغییر وضعیت دماغی نیز باشد.
تعدادی از خانواده‌ها که متوجه چنین تغییرات دراماتیکی می‌شوند، از ‌اینکه چه باید بكنند، به تکاپو می‌افتند. آنها برای مقابله با آنچه از نظر آنان «پرورش و تربیت» فرقه‌ای‌ است، ملاقات‌هایی را با عضو فرقه انجام می‌دهند و می‌كوشند تا قدرت تفکر انتقادی فرد را مجددا بیدار کنند، به طوری که او بتواند تصمیم بر ماندن در فرقه را بازنگری کند، و ‌این همان پروسه‌ای‌ است که آن را بازپروری می‌نامند.
در اواخر دهه 1970، بعضی از خانواده‌ها می‌توانستند از طریق کسب حضانت اختیارات قانونی به دست بیاورند. در طی مراحل قانونی، والدین یا خانواده در برابر قاضی حاضر می‌شدند تا‌این مدعا را ثابت کنند که فرد، در‌این مورد یکی از بستگان حاضر در فرقه، فاقد ظرفیت لازم برای مراقبت از خودش است، یا قدرت تشخیص کافی برای اداره امور خویش یا زندگی روزمره خود را ندارد. بنابراین، خانواده درخواست می‌کرد تا یکی از اعضای خانواده مجاز شود تا مراقبت و سرپرستی آن فرد را به عهده بگیرد تا از منافع او دفاع كند. دادگاه‌ها در‌ایالت‌های مختلف برای زمان‌های کوتاهی با چنین نوعی از حضانت موافقت می‌کردند.

بعد از فرقه
بسیاری فرقه‌ها به بچه‌ها می‌آموزند که دروغ گفتن یا گول زدن غیر عضوها کار صحیحی است که باید انجام داد.‌این نظریه که بیرونی‌ها موجودات پست‌تری هستند، توجیه فرقه برای‌این گونه عملکردهاست. بچه‌ها در فرقه‌ها همچنین نوعی فکر گروهی و زبان خاصی را یاد می‌گیرند که باید بعد از ترک گروه، اگر بخواهند با افراد دیگر صحبت کنند، آن را از یاد ببرند.
همان طور که مشاهده کردیم، رهبران فرقه یک سیستم جاسوسی تولید می‌کنند؛ به طوری که رهبر می‌تواند ادعا کند همه چیز را بطور قطع در خصوص هر کسی می‌داند، فکر همه را می‌خواند و چیزهایی را می‌بیند که دیگران نمی‌بینند، در حالی‌که در حقیقت اطلاعات مربوطه توسط اعضایی ارائه می‌شود که خبرچینی كرده، گزارش می‌دهند، و جاسوسی دیگران را می‌کنند. بچه‌هایی که چنین آموزش‌هایی را در فرقه‌ها دیده‌اند، وقتی در مدرسه در جهان خارج اقدام به دادن چنین گزارش‌هایی
می‌کنند، «موش فضول» و «خبرچین» لقب می‌گیرند.
نوجوانانی که در فرقه‌های بخصوصی رشد کرده‌اند، بویژه آنهایی که در محیط بشدت کنترل شده‌ای بوده‌اند، مایلند خارج از نرمال عمل كنند. آنها به دنبال رابطه جنسی، مواد مخدر، الکل، ماشین‌های پر سرعت، زندگی پر سرعت، شورش و قانون شکنی می‌روند. آنها اغلب در برابر تهدید بیماری‌های مقاربتی، ‌ایدز و حامله شدن قرار می‌گیرند و بیشتر توسط شیادان و جوانان بزهکار شکار می‌گردند.
برخی نوجوانان چون پیوسته دیده‌اند که به والدینشان بی احترامی‌می‌شود، آنها نیز همان رفتار را فرا گرفته، به ابراز آن نسبت به والدین خود؛ حتی زمانی که خانواده دیگر در فرقه نیست، ادامه می‌دهند.‌این نوجوانان رفتار تهاجمی ‌با دیگران را از رهبر فرقه بخوبی آموخته‌اند.


تـــرس
دلیل ساده دیگری كه افراد فرقه‌ها را ترك نمیكنند، ‌این است كه آنها میترسند.
بسیاری از گروه‌ها جداشدگان را تعقیب میكنند، آنها را تهدید میكنند، تنبیه میكنند، وآنها را بازداشت خانگی میكنند. اگر اعضا سعی نمایند جدا شوند‌، توسط فرقه بازداشت میشوند؛ اگر آنها ‌این اشتباه را مرتکب شوند كه به كسی بگویند كه به فكر ترك گروه افتاده‌اند، از فعالیت‌های گروه منع شده، منزوی و سپس تنبیه میشوند. آنها مورد انتقاد قرار میگیرند، روی صندلی داغ نشانده میشوند (یعنی بشدت در حضور جمع مورد م‍واخذه سنگین قرار میگیرند)،‌ و در اغلب موارد نسبتا بسرعت متقاعد میشوند كه بمانند. به عنوان عضو گروه، شما نسبت به چنین اتفاقاتی آگاه میشوید و جرات نمیكنید تا چنین سرنوشتی را برای خود رقم بزنید. بار دیگر، ترك گروه یك ‌ایده غیر عملی به نظر میرسد.

-
احساس گناه به خاطر آلوده شدن
آخرین عاملی كه درهای خروجی را میبندد، آلوده شدن عضو فرقه در فعالیت‌های گروه است. ترك‌ این مسأله دشوار است ـ برخی موارد به خاطر‌اینکه هنوز بخشی از شما میخواهد باور كند كه‌این كار به سرانجام خواهد رسید، ‌و بعضی اوقات نیز به دلیل‌اینکه احساس شرم و گناه دارید. شما در فعالیت‌هایی شرکت داشته اید كه در زندگی نرمال احتمالا هرگز تصور آن را هم نمیكردید ـ اعمالی كه اخلاقا نادرست بوده و فعالیت‌هایی كه هرگز باور نمیكردید كه بتوانید به اجرا در آورده یا براحتی شاهد انجام آنها باشید. احساس چنین گناه و شرمی افراد را در فرقه نگاه میدارد.‌

چرا جدا شدن از فرقه سخت است؟
 زمانی که یک فرد با نفوذ روانی و گروهی که توسط فرقه‌ای القا می‌گردد، جذب شود، فرد یاد شده پنج موردی که من در زیر می‌آورم، تجربه می‌نماید:
1 فریب دادن : ‌این کار در طول مرحله جذب و در طول مدت عضویت ادامه دارد.
2
تضعیف جسمی : به دلیل ساعتها کار متوالی و میزان بالای تعهد کاری، فشار روانی محدودیتهای داخلی و عدم تطابق جسم با همه ‌اینها به وجود می‌آید.
3 ایجاد وابستگی: به راه‌های مختلف، در نتیجه قطع ارتباط با دنیای خارج،‌ایجاد می‌گردد.
4 وحشت آفرینی : به دلیل اعتقادات القا شده به فرد از جانب فرقه، مبنی بر‌اینکه فردی که فرقه را ترک کند، زندگی واقعی را در خارج از فرقه نخواهد یافت، به وجود می‌آید.
5 حساسیت زدایی : به طوری كه آنچه كه زمانی فرد را ناراحت می‌کرد، دیگر برایش مهم نیست (برای مثال، فهمیدن‌این مطلب كه پول جمع آوری شده در فعالیت‌های جمع‌آوری پول به جای اهداف اعلام شده، صرف زندگی تجمّلی رهبر می‌گردد، یا مشاهده‌ این‌که با بچه‌ها بدرفتاری می‌شود، یا حتی کسانی کشته می‌شوند، در او هیچ حساسیتی بر نمی‌انگیزد).

چهره‌های دارای اتوریته
نکته مهم دیگر از وجوه اعمال نفوذ، ‌این مطلب است كه ما طوری بار آمده ایم كه به افراد دارای اتوریته، رهبران، و افرادی كه به ما پاسخ سؤالهایمان را بدهند، احترام بگذاریم. در جوانی و در تمام سالهای مدرسه به ما گفته شده است كه راه حل‌ها و اتوریته‌هایی وجود دارند. ما باید به پاسخ‌ها گوش بدهیم و از كسانی كه «بهتر می‌دانند»‌ پیروی كنیم.
بنابراین، وقتی به شما گفته می‌شود كه در خصوص فرقه تان سؤال نكنید، منطق شما در انجام آنچه كه به شما گفته شده، این است كه اگر مخالف آن انجام دهید، ‌به رهبر‌ـ‌ كه همه چیز را می‌داند ‌ـ بی‌احترامی‌کرده‌اید، زیرا معتقدید كه رهبر بهتر می‌داند و او تمامی ‌پاسخ‌های قوی را دارد. بنابراین، سؤال‌ها و تردید‌های شما تقبیح می‌شوند.
فشار جمع و فقدان اطلاعات
فشار جمع عاملی حیاتی در نگاه داشتن افراد در فرقه است. اعضای سابق فرقه‌ها به من گفته‌اند: «ما در گروه دکترها و وكلا و کارکنان امور اجتماعی، افرادی با انواع مدارک تحصیلی عالی،‌ و افراد بسیار آگاهی داشتیم. من به اطراف نگاه می‌كردم،‌ و فكر می‌كردم كه، خوب جو هنوز‌این كار را انجام می‌دهد، ماری نیز هنوز‌این كار را انجام می‌دهد، پس فقط‌این من هستم، فقط من هستم‌ كه مشکل دارم؛ حتما من یك عیبی دارم. بنابراین، صرفا من باید بیشتر تلاش بکنم.»
خستگی و سردرگمی
خستگی و سردرگمی، ناتوانی اعضای فرقه را در واکنش نشان دادن افزایش می‌دهد. در اغلب گروه‌ها،‌ اعضا وادار می‌شوند تا صبح و ظهر و شب كار کنند. تعجبی ندارد كه آنها همیشه خسته هستند و قادر نیستند درست فكر کنند. بعد از سالها كار شانزده تا بیست ساعت در روز و هفت روز در هفته، بدون تعطیلی و بدون مرخصی، بدون تفریح و سرگرمی، و بدون رابطه واقعی و عاطفی با همسرتان ـ حتی اگر دارای همسر باشیدـ در نتیجه، در جهانی مه آلود و مبهم زندگی خواهید كرد.

جدا شدن از گذشته
عامل محسوسی كه افراد را در فرقه‌ها نگاه می‌دارد، ‌این است كه آنان از گذشته خود جدا می‌شوند. در تقریبا تمامی ‌این گونه گروه‌ها‌، در طول زمان‌، رابطه تان با گذشته تان قطع می‌شود. دیگر اعضای خانواده یا دوستانی را كه به گروه نپیوسته‌اند، نمی‌بینید. ممکن است تلاش كنید تا آنها را نیز عضو گیری نمایید، و آنها علاقه‌مند نبوده باشند. در موارد بسیاری، دیگر به هیچ وجه ارتباط چندانی با جهان خارج ندارید.
راههای ترك كردن فرقه
خبر خوب ‌این است كه عاقبت اغلب اعضای فرقه‌ها گروه خود را ترك می‌كنند. آنها‌ این كار را به یكی از طرق زیر انجام می‌دهند:
یکم: بسیاری به خاطر تمایل خودشان ترك می‌كنند، چرا كه به توهم خود پی می‌برند، دل زده می‌شوند، یا می‌برند، یا به‌این واقعیت پی می‌برند كه فرقه آن چیزی كه ادعا می‌كرد، نیست. تضادها آنقدر بارز می‌شوند كه دیگر قابل اغماض نیستند. آنها شجاعت به خرج داده، رابطه خود را قطع می‌كنند.
دوم: برخی اعضا توسط فرقه به علل مختلف اخراج می‌شوند كه طیف گسترده ای از سیاست تصفیه آسیب دیدگان روانی و حتی جسمی به علت فشارهای موجود در زندگی فرقه‌ای گرفته تا برنامه‌های مشخص شده را كه در آن رهبر فرقه به علل اقتصادی یا علل دیگر تصمیم می‌گیرد اندازه گروه را كوچك كند یا از شر یك نفر خلاص شود، تشكیل می‌دهد.
سوم: غیر عضوها ـ معمولا خانواده یا دوستان و تیمی ‌متشکل از مشاوران خروج از فرقه و اعضای سابق ـ ممکن است با یك عضو فرقه دیدار داشته، و بدین وسیله به او اطلاعات و اطمینان بدهند كه وی قادر است به صورت آگاهانه در خصوص ادامه عضویتش در گروه تصمیم بگیرد؛ یعنی‌اینکه، به عضو فرقه از طریق آنچه كه امروزه جلسات یا مداخلات مشاوره خروج از فرقه نامیده می‌شود، ‌این فرصت داده می‌شود تا عضویت و تعهدات خود را مجدداً ارزیابی كند و تصمیم بگیرد كه‌ آیا می‌خواهد بماند یا‌ گروه را ترك كند.

سوء رفتار فیزیکی
کنترل رفتاری بشدت محدود کننده و تنبیهی در خصوص بچه‌ها در بسیاری از فرقه‌ها اعمال می‌شود. کتک زدن‌های شدید برای «شکستن اراده، بیرون کشیدن گناهان و فایق آمدن بر روح شیطانی» روش‌های پذیرفته شده برخورد با کودکان است. در برخی فرقه‌ها، جن گیری بر روی بچه‌ها اعمال می‌شود تا روح شر، شیاطین و نظیر‌اینها از آنها خارج گردد.‌این موارد می‌تواند ظالمانه و وحشتناک باشد. تنبیه انضباطی می‌تواند بدون توجه به نتایج آن اعمال شود؛ در برخی موارد، زندگی افراد در‌این تنبیهات گرفته شده‌ است.
* لوک استایس، پسر پنج ساله به دلیل شکستن گردنش در فرقه نجات بخش در حومه نبراسکا مرد. طبق گزارش‌ها، گردن او یا در حین جلسه تنبیهی معمولی شکسته شده و یا عمدا ‌این کار صورت گرفته است تا پدر لوک وادار شود به فرقه بازگردد، زیرا او با به جا گذاشتن لوک و دو فرزند دیگرش از فرقه فرار کرده بود. قبل از ‌اینکه لوک بمیرد، رهبر او را وادار کرده بود که اغلب وقت خود را فقط با یک شورت بگذراند و وی را مجبور نموده بود که به صورت لخت در گل و برف غلت بزند.
 جان یاربو، پسر دوازده ساله گفته شده است که در یک فرقه در میشیگان، خانه جودا، آنقدر کتک خورده تا مرده است. قبل از مرگ او، زمانی که جان برای روزهای متوالی کتک زده می‌شد و نمی‌توانست غذا بخورد یا راه برود، رهبر سعی کرد او را از گوش‌هایش با دو تخته بلند کند. یک پسر دیگر گزارش داد که به عنوان تنبیه صورت وی سوزانده شده است؛ یکی دیگر شهادت داد که در دهان و دست‌های پسر دیگری ذغال داغ گذاشته شد.

بهبود یافتن از آثار جانبی یک فرقه
اعضای سابق فرقه‌ها در بیرون از فرقه؛ اگر چه آزادند، اما با چالش بازگشت به جامعه‌ای که زمانی آن را طرد کردند، روبه‌رو هستند. مجموعه‌ای از تطابق‌های الزامی‌ باید برای بیرون آمدن از شخصیت مجازی ـ همان‌طور که برخی آن را نام گذاری کرده‌اند‌ ـ یا کنار گذاشتن شخصیت کاذب و یا وحدت برقرار کردن با خویشتن قدیمی‌کنار گذاشته شده به وجود آیند. علاوه بر ‌این، یک راه حل کمک کننده برای نگریستن به انبوه مشکلاتی که اعضای سابق فرقه‌ها با آنها روبه‌رو می‌شوند ‌این است که آنان را در پنج عرصه اصلی انطباق وارد کنند: عملی، روانی و عاطفی، ادراکی، اجتماعی و شخصی، و فلسفی.
اعضای سابق فرقه‌ها باید:
 با مقولات عملی مربوط به زندگی روزمره روبه‌رو گردند.
 با مشکلات روانی و عاطفی که ممکن است ناراحتی‌های شدیدی برای مدتی به وجود بیاورند، برخورد نمایند.
 با نارسایی‌های ادراکی مقابله کنند.
 در صورت امکان، یک شبکه اجتماعی جدید به وجود آورده، روابط شخصی قدیمی‌را بازسازی نمایند.
•
رضایت فلسفی و دیدگاهی به دست آمده در روزهای بودن در درون فرقه را ارزیابی و بازنگری كنند.
از طریق برخورد با‌ این عرصه‌هاست که عضو سابق فرقه دارای نظرگاهی در خصوص تجارب خود شده، در طول زمان، شخصیت مجازی فرقه را از خود دور می‌کند.
شروع به باز پروری
واژه مشاوره خروج به منظور جدا کردن دخالت داوطلبانه از بازپروری استفاده قرار می‌شود. امروزه، مشاوره خروج به پروسه آموزشی اطلاق می‌شود که به منظور بازنگری اعضای فرقه
نسبت به عضویتشان به اجرا گذاشته می‌شود.
در حقیقت، «بازپروری» در بسیاری جهات توضیح دقیقتر پروسه وادار کردن عضو فرقه به شناخت آن چیزی است که بر سرش آمده است، اما از آنجا که ‌این واژه در حال حاضر با خاطره‌هایی از آدم ربایی‌های اولیه و بازداشت‌های انجام شده در آمیخته است، اغلب مردم از استفاده از‌این واژه خودداری می‌کنند.

خلاصه کتاب فرقه ها نوشته مارگارت تالر سینگر.قسمت اول



خلاصه کتاب فرقه ها نوشته مارگارت تالر سینگر
حقیقت را باید شنید و فهمید حتی از زبان کسانی که مثل تو فکر نمیکنند

درباره نویسنده
مارگارت تالر سینگر روانشناس کلینیکی و استاد ممتاز بازنشسته در دانشکده روانشناسی دانشگاه کالیفرنیا در برکلی است. وی درجه دکترای خود را در روانشناسی کلینیکی از دانشگاه دنور دریافت کرده است و نزدیک به پنجاه سال یک روانشناس کلینیکی بوده، به تحقیق و آموزش مشغول بوده است. عرصه اصلی کار سینگر ـ چگونه افراد بر روی یکدیگر تأثیر می‌گذارند ـ مستقیما از کار دوران تحصیل او در دوره‌های لیسانس و فوق لیسانس در مطالعه بر روی سخنرانی و روانشناسی بیرون آمد و مطالعه در خصوص فرقه‌ها عرصه خاص تحقیقاتی او بوده است. در طی سالیان، سینگر با بیش از سه هزار نفر اعضای فعلی و سابق فرقه‌ها مصاحبه کرده یا به آنها مشاوره داده است. در سال 1978 او جایزه یادبود لئو جی رایان را دریافت نمود که به افتخار نماینده کنگره آمریکا که در جونزتاون در گویان کشته شده بود، نامگذاری شده است.
طی دو دهه اخیر، سینگر مشاوری فعال و شاهدی متخصص در بسیاری از کیس‌های حقوقی بوده، پی‌درپی در تلویزیون در خصوص نفوذ و مجاب سازی روانی بحث کرده است. نویسنده بیش از یکصد مقاله نوشته است که در مجله‌های تخصصی به چاپ رسیده است.
نامبرده افتخارات ملی بسیاری برای کارهای تحقیقی مختلف، از جمله جوایزی از طرف انجمن روانشناسی آمریکا، کالج روانشناسی آمریکا، انجمن ملی بهداشت روان انجمن درمان از طریق ازدواج و خانواده آمریکاو انجمن خانواده درمانی آمریکا دریافت نموده است. او همچنین یک جایزه تحقیقات دانشمندان از انستیتوی ملی بهداشت روان دریافت کرده و اولین زن و اولین روانشناس کلینیکی بوده است که به عنوان رئیس انجمن مشکلات روانی آمریکا انتخاب شده است. سینگر در برکلی با شوهرش جی Jay ـ که فیزیکدان است و کوشش‌های خاصی برای ارتقای دانش انتشار انرژی مغناطیسی داشته است‌ـ زندگی می‌کند. پسرش مدیر روابط عمومی ‌و مشاور سیاسی است، و دخترش دانشجوی دوره تخصصی جراحی ارتوپدی است. سینگر مادربزرگ خوشبخت یک جفت دوقلوی پسر است.

ارعاب دانشمندان
 اخیرا پروفسوری که چندین مجلّد کتاب و تعدادی مقاله نوشته و هم اكنون نیز به طور گسترده‌ای به کار تدریس مشغول است، بر روی کتابی در خصوص فرقه‌ها کار می‌کرد. او می‌خواست ناشناس باقی بماند، چرا که خودش بتنهایی «به حد کافی دردسر» داشت، ولی برای من نقل کرد که در کمال تعجب دریافته بود که یکی از فرقه‌ها یک نسخه دستنویس از کتابش را در حالی که در مراحل اولیه تنظیم بود، به دست آورده است. وی زمانی که نامه‌ای به آدرس منزلش ـ و نه دانشگاهش ـ رسید که نوشته بود فرستنده، نسخه دستنویس کتاب، بعلاوه سایر نوشته‌های پروفسور و همین طور برنامه جلسات آینده وی را در اختیار دارد، نگران شده بود.
محتوای، نامه خطاب به پروفسور می‌گفت: گروه و من می‌دانیم که شما کتابی در دست انتشار دارید. شما نباید منابع، ‌ایده‌ها و نام اشخاصی را که در زیر آمده و در نسخه فعلی کتاب شماست و گروهم و من با آن مخالفیم، فاش نمایید. نویسنده نامه، خودش را متخصصی معرفی کرد که می‌خواهد در خصوص کتاب راهنمایی نماید. او نهایتا به پروفسور پیشنهاد کرد که در اسرع وقت ظرف یک هفته با او تماس بگیرد. و او ‌این‌طور خاتمه داد: «بله! ما به دادگاه رفته، اقامه دعوا خواهیم کرد». نویسنده چندین کیس حقوقی را نقل قول کرده و ادامه داده بود که : «این یک جنگ علیه شرارت است و شما خود را متحد طرف شر قرار داده‌اید.» در نتیجه ‌این ارعاب، پروفسور لحن خود را نسبت به مورد سؤال قرار دادن گروه ملایم کرد، سپس از هرگونه مطالعات بعدی در خصوص آن گروه دست کشیده، بر سایر مقولات متمرکز گردید
.ارعاب خبرنگاران، گزارشگران و نویسندگان
 مثال‌های بسیاری از مجلات و روزنامه‌ها، بیـش از آنچـه کـه بشـود حساب کـرد، وجــود دارند که نامه‌های تهدید به اقدامات قانونی، برای مطرح کردن حتی نام برخی گروه‌های فرقه‌ای، دریافت کرده‌اند.
خبرنگاران مارشال کیلدوف و رون جاورز در خصوص گذر یک زن گزارشگر روزنامه سان فرانسیسکو کرانیکل از هفت خوان نوشتند که در شرف دیدار از معبد خلق‌ها برای مصاحبه با جیم جونز در حالی‌که وی هنوز در کالیفرنیا حضور داشت، بود. جونز در حالی‌که می‌دانست گزارشگر مربوطه عاشق گیاهان است، دستور داد تا گیاهان خانگی به محل آورده شود. جمع کوچکی از اعضا هم رهنمود گرفتند تا «از داستان‌های قبلی خانم گزارشگر تعریف کرده، تمام مدت نزد او بمانند.» بعد از مصاحبه، جونز شب دیر وقت با منزل گزارشگر تماس گرفت و برای مدتی طولانی به مباحثه با او پرداخت. وی پیشنهادهایی به گزارشگر در خصوص‌اینکه چگونه می‌تواند گزارش خود را بهتر و منصفانه تر انعکاس دهد، می‌داد. «کارمندان او سی نامه برای خانم گزارشگر فرستادند و از او خواهان برخورد منصفانه شدند.» زمانی که نسخه نهایی داستان که نمونه‌ای کاملا بی بو و خاصیت و تملق گویانه بود بیرون آمد، گزارشگر با بارانی از سی صد نامه روبه‌رو شد. او بر اساس گزارش‌های رسیده داستان خود را شش بار دیگر هم نوشت که هر نوبت از بار انتقادی آن کمتر می‌کرد.
... هنگامی که والدین یا دوستان یک فرد نسبت به موضوع معینی در خصوص نحوه زندگی در گروه مربوطه سؤال میکنند، عموما یک عضو فرقه به‌این شکل پاسخ میدهد که: «من نمیتوانم به‌این سؤال پاسخ بدهم. هر کس لازم است خودش بداند». اعضا نه تنها نحوه واکنش نشان دادن را آموزش میگیرند، بلکه اغلب از آنها انتظار میرود که ـ به صورت شفاهی و یا کتبی ـ برخوردهای خود با بیرونی‌ها را به طور کامل گزارش نمایند؛ و چنانچه اگر همان‌طور که دستور گرفته‌اند، عمل نكنند، غالبا مواخذه میگردند. به همین دلیل است که پاسخ بسیاری از اعضای فرقه‌ها به صورت بارزی مشابه، خالی از واکنش‌های نرمال، بیشتر یکسویه، و غالبا غیر مربوط به سؤال مطرح شده است. تعجبی ندارد که اعضای فرقه‌ها عمدتا برنامه ریزی شده به نظر میرسند. صدها عضو سابق فرقه‌ها در خصوص جلسات بازی کردن نقش در فرقه‌ها توضیح داده‌اند که اعضا در آن جلسات نحوه پاسخ دادن به سؤالهای بیرونی‌ها را تمرین میکرده‌اند.
یک نمونه افراطی از‌این دست در یک فرقه سبک زندگی در کالیفرنیا تجربه شد که ادعا میکرد اعضایش ذوب و در یکدیگر آمیخته شده‌اند. وقتی خانواده مضطربی به مقر اصلی مراجعه کرده، خواهان دیدن دخترشان شدند ـ که دختری بیست ساله با موهای تیره و ریز نقش بود ـ با مردی بلوند، میان سال، و قوی هیکل مواجه گردیدند که در مدخل ورودی به آنها خوش آمد گفته، اظهار داشت: «حالا من دختر شما هستم. ما قابل تعویض با یکدیگر، در هم آمیخته در یکدیگر، و ذوب شده در همدیگر هستیم.» خانواده مربوطه ماهها تلاش میکرد دخترشان را به تنهایی ببیند، ولی هرگز موفق نشد. گروه مانند یک دسته بزرگ پرندگان، به هم متصل بودند که با یکدیگر پریده و با همدیگر جیک جیک میکردند، و البته، تنها رهبران با بیرونی‌ها صحبت مینمودند.

آزار درمانگران و حقوقدانان - قسمت اول
 در یک مورد جنجالی، یک حقوقدان کالیفرنیایی مورد هجوم یک مار زنگی قرار گرفت که توسط اعضای گروه سینانون در صندوق پستی او گذاشته شده بود.‌این فرقه از برنامه بازسازی افراد پس از ترک مواد مخدر و الکل شروع کرده و به یک فرقه چندین میلیون دلاری ارتقاء یافته و به همین ترتیب از یک بنگاه ظاهرا خیریه‌ای به یک مذهب تغییر کرده بود. پل مورانتس، یک وکیل مدافع حقوقی در پاسیفیک پالیسیدز ، با فرقه سینانون در سه کیس مدنی، بعلاوه یک کیس کودک دزدی جنگید که سرانجام قاضی حکم نمود مادر بزرگ می‌تواند سه نوه خود را از فرقه سینانون پس بگیرد.
...
قبل از آن، مورانتس مبلغ 300 هزار دلار خسارت برای یک زن 25 ساله برنده شده بود. شوهر‌ این زن نقشه کشیده بود تا او را وقتی از سر کار بر می‌گشت، به انستیتوی روانکاوی عصبی دانشگاه لس آنجلس ببرد، ولی در طول روز آن زن آنقدر مضطرب گشت که به یک کلینیک در سانتا مونیکا مراجعه کرده و درخواست آرامبخش نموده بود. از آن محل او مستقیما به تأسیسات گروه سینانون در سانتا مونیکا برای مشاوره فرستاده شد. «زمانی که او وارد سینانون شد، به او اجازه داده نشد تا آنجا را ترک کند. سازمان به وسیله تلفن به شوهر او اطلاع داد که همسرش اكنون در سینانون زندگی می‌کند و او برای نود روز قادر به دیدنش نخواهد بود.» شوهر وی برای گرفتن كمك به پل مورانتس مراجعه کرد. بعد از نود روز مذاکرات قانونی خصوصی، مورانتس زن خود را پس گرفت. «موهای وی تراشیده شده بود و توسط اعضای سینانون متقاعد گردیده بود که شوهرش می‌خواسته است او را طلاق بدهد.» به او گفته شده بود که نمی‌تواند محل را ترک کند، و او گزارش نمود که مچ دست او را گرفته، و به هر سو می‌کشیدند و بر سرش فریاد می‌زدند. بر اساس درخواست شوهر، مورانتس یک شکایت حقوقی را طرح نمود. «وکلای سینانون آنقدر قاضی را در حین دادرسی با نادیده گرفتن مقررات دادگاه عصبانی کردند که او فرقه سینانون را غایب اعلام کرد» و زمانی که یک دکتر شهادت داد که زن مربوطه مورد «تجاوز ذهنی» قرار گرفته است، قاضی پرداخت خسارت 300 هزار دلار را معین کرد.
 در بعد از ظهر 10 اکتبر 1978، مورانتس به خانه و سراغ صندوق پستی اش رفت، و آنگاه به وسیله یک مار پشت الماسی چهار و نیم فوتی (135 سانتی متر) که در آنجا گذاشته شده بود گزیده شد. اسباب صدای زنگ مار زنگی برداشته شده بود تا اخطاری شنیده نشود. طبق گزارش‌های رسیده، او همچنان که با آمبولانس به طرف بیمارستان برده می‌شد، فریاد می‌زد «سینانون مرا زد!». مورانتس، با یازده شیشه سرم ضد زهر که به وی تزریق شد، بزحمت از مرگ نجات یافت. به هرحال، بعد از آن نیز او در کارکرد همان دستی که نیش زده شده بود، دچار مشكل بود. شاهدانی که دو مرد مشکوک را مقابل خانه مورانتس دیده بودند، شماره خودروی آنان را ـ علیرغم‌ اینکه تلاش شده بود با نوار چسب تغییر داده شوندـ برداشته بودند. خودروی مربوطه به نام سینانون ثبت شده بود. دو تفنگدار ممتاز از نیروی مقتدر سینانون به نام‌های لانس‌کنتون و جو موزیکو دستگیر شدند و متعاقبا ادعا نمودند که هیچ رابطه‌ای با توطئه ارتکاب به قتل مربوطه نداشته‌اند.
یک ماه بعد از حمله مار زنگی، مأموران اعمال قانون با جواز جستجو، مدارک و نوارهای صوتی شامل موردی‌ که چارلز ددریچ در خصوص «وکلای طماع» صحبت کرده بود که تلاش می‌کنند «خون سینانون را بمکند» را مصادره کردند. او گفته بود «ما با قوانین خاص خودمان بازی را ادامه خواهیم داد. من کاملا مایلم پای وکیل بخصوصی را بشکنم و پای زنش را هم بشکنم و دست بچه شان را هم قطع کنم. ‌این راه خیلی مؤثر تری برای اطلاع رسانی خواهد بود . . . من واقعا گوش او را در شیشه الکل می‌خواهم. بله واقعا می‌خواهم.»
مجبور کردن خویشان و دوستان به سکوت  
 انواع تاکتیک‌ها برای سعی در پنهان نگاه داشتن فرقه در برابر خویشان و دوستان کنجکاو یا کسانی که خیلی سؤال می‌کنند، به کار گرفته می‌شود. برای مثال، اگرخویشاوندان با دفاتر عمومی ‌یا رسانه‌ها تماس بگیرند، عضو خانواده آنان در فرقه اغلب نسبت به هرگونه تماس بعدی با خانواده منع می‌گردد. معلوم شده است که اعضای جوانتر فرقه برای والدین یا پدر بزرگ و مادر بزرگ خود با عباراتی همچون: «من متأسفم که می‌شنوم شما با‌ایستگاه رادیو تماس گرفته‌اید، ولی چون چنین کاری را انجام داده‌اید، دیگر برایتان نامه نخواهـم نوشت»، نامه ارسال کرده‌اند.
همچنین معروف است که بسیاری گروه‌ها اعضای خود را ـ چنانچه خویشاوندان جویای وضعیت آنان گشته، به هر ترتیب نسبت به گروه برخورد منفی داشته‌اند، یا با مطبوعات، مقامات، یا محققان صحبت کرده باشند، به خارج از منطقه،‌ایالت، یا حتی کشور فرستاده‌اند. اگر شخص مربوطه در فرقه از طرف اقوام خود اطلاعاتی در خصوص فرقه به دست آورده باشد، باز هم عضو یاد شده معمولا از معرض دید جابه‌جا شده، خانواده‌ای که دید منفی نسبت به فرقه داشته است، از دفاتر فرقه دور نگاه داشته می‌شود. ‌این البته جلوی برخی خانواده‌ها را در خصوص‌اینکه با موفقیت فرقه‌ها را در رسانه‌ها افشا و جلوی مقر‌های آنها را به منظور دسترسی به اقوام خود در فرقه سد کنند، نگرفته است.
زنی که برای دخترش در یک فرقه کاهنی بین المللی نامه نوشته بود، در عوض و در نهایت تعجب، نامه زیر را از غریبه‌ای دریافت نمود:
به طور اتفاقی نامه شما به دستم رسید که در حقیقت برای باربارا فرستاده بودید. در ‌این لحظه محل دقیق او را نمی‌دانم ، ولی خیلی زود خواهم فهمید و مطمئن خواهم شد که نامه تان را دریافت نماید . . . آخرین باری که از وی خبر داشتم، در نپال ـ که کشوری در همسایگی هندوستان است ـ بود. تا به حال، وی قطعا باید به کشور دیگری رفته باشد. شما می‌توانید با من در ارتباط باشید، و من پیگیری می‌کنم تا شما گه‌گاه از کار او با خبر شوید. با وجود این، اگر مایلید کاری خوب و قشنگ انجام دهید، می‌توانید برای ما از بیسکویت‌های مخصوص کریسمس خودتان همراه با یک چک کمک مالی بفرستید. من مطمئن هستم که اگر‌ این را به باربارا بگویم، او به قدری خوشحال خواهد شد که گویی خودش بیسکویت‌ها را گرفته است.
آزار و اذیت فوق العاده
یک بار، زمانی که برای سخنرانی در "مجلس اعیان بریتانیا" دعوت شده بودم، در فرودگاه لندن بازداشت شدم، زیرا که فرد مزاحمی به مقامات گمرک اطلاع داده بود که من یک تروریست ارتش جمهوری خواه ‌ایرلند (IRA) هستم! موضوع خیلی زود حل و فصل شد، ولی شاید‌ این نمونه تصویری از نوع زندگی کسانی که سعی می‌کنند عموم مردم را در خصوص فرقه‌ها مطلع نمایند، به دست بدهد.
زمانی که هنوز در لندن بودم، برای سخنرانی در یک کلیسا دعوت شدم. وقتی شروع به صحبت کردم، مردی که بیشتر شبیه به قاصدی بود که حامل تلگرامی ‌است، در وسط کلیسا به طرف من در حالی‌که سطل بزرگی در دست داشت دوید و برای بردن آبروی من شروع به خواندن اشعار مستهجن کرد. او بعدا در مقابل مقامات اعتراف نمود و مشخص کرد که کدام فرقه به او برای ‌این کار پول پرداخت کرده است
 یک‌ بار، زمانی که من با دو عضو سابق فرقه که علیه فرقه مربوطه شکایت کرده بودند مصاحبه‌هایی انجام می‌دادم، هر روز صبح یک موش صحرایی قهوه‌ای بزرگ مرده ـ که یک چوب آب نبات در قلبش فرو شده بود ـ بر روی پله‌های درب ورودی خانه، پیش از آنكه اعضای سابق مذکور مراجعه كنند، گذاشته می‌شد. بی شک، ‌این کار به این جهت انجام می‌پذیرفت که به من و همچنین آنان خاطر نشان شود که ما همگی «موش صحرائی» هستیم. در همان دوران، یک روز بیش از بیست موش صحرایی بزرگ قهوه‌ای ـ که البته‌ این بار زنده بودند ـ در خانه من رها شدند. من گمان می‌کنم که فرقه مربوطه می‌خواسته است موش‌های صحرایی در خانه من پخش شوند، ولی از آنجا که موش‌ها در مجرای منتهی به اتاق زیر شیروانی گذاشته شده بودند، لذا یک گله موش در اتاق زیر شیروانی آنقدر‌این طرف و آن طرف دویدند تا همه آنها را گرفتند و بیرون بردند.
من یک بار در یک کیس حقوقی که در آن هیأت منصفه به یک عضو سابق فرقه حکــم پرداخت غرامت چند میلیون دلاری علیه فرقه مربوطه را داده بود، شهادت دادم. شهادت من بیان می‌کرد که چگونه عملکرد فرقه و نحوه رفتار با مرد یاد شده، آنقدر برایش در طی آن مدت زمان خرد کننده و دارای عواقب تخریبی بوده است که او بیمار روانی شده است. فردای روزی که هیأت منصفه حکم خود را صادر کرد، فرقه شروع به اقدام برای اقامه شکایتی مغرضانه به خاطر برخی اتهامات ساختگی علیه مرد مذکور، وکیل وی، و متخصصانی که برای او شهادت داده بودند کرد، که صرفا برای اذیت و آزار و گذاشتن هزینه سنگین بر روی دست همه ما بود. البته، کیس آنان پس از گذشت سالها توسط قاضی ای در جنوب کالیفرنیا کنار گذاشته شد.

متخصصان بهداشت و درمان
«سارا»، یک پیراپزشک (کمک پزشک) تجربی، درگیر فرقه کوچکی در کالیفرنیـا شد.
در آن فرقه، رهبر «تجارب ماراتونی» بسیاری را به اجرا در می‌آورد، که معمولا روزهای جمعه عصر شروع شده و تا یکشنبه ادامه می‌یافت. در طی‌این تجارب، رهبر و پیروانش از همه سنین در برابر یک بوفه مملو از مشروبات الکلی، ماریجوانا (ماریوانا) ، کوکائین، و آمفتامین، با خواب بسیار کم، دلی از عزا در می‌آوردند. رهبر حلقه‌ای از به اصطلاح زنان و همسران داشت، و وقتی او کارش با زنانش در اقامتگاه خصوصی اش در طی‌این جلسات تمام می‌شد، غالبا نسبت به آنها در بازی‌های جنسی‌اش با خشونت رفتار می‌کرد.
سارا در‌این حلقه همسران نبود، ولی بعد از ‌این برنامه‌ها جهت مداوای کبودی‌ها و سایر صدماتی که به زنان وارد شده بود، فراخوانده می‌شد. اگر چه برخی نیاز به مداوای پزشکی جدی تری داشتند، ولی به محل استقرار فرقه برگردانده می‌شدند. بعد از ترک گروه، سارا دچار افسردگی شد و عمیقا خود را به خاطر نداشتن شجاعت یا عدم حساسیت اخلاقی جهت ترک زودتر یا اقدام به کمک به سایر زنان برای خلاصی از‌ این سوء رفتار، سرزنش می‌کرد. او مدام با خود تکرار می‌کرد: «من آنها را مداوا می‌کردم تا بتوانند بیشتر بمانند».

متخصصان بهداشت و درمان
«جیم جونز» در جونزتاون تعدادی مختصص پزشکی داشت که شامل لاری شاخت یک پزشک جوان، و چندین پرستار می‌شد. میزان زیادی دارو از سان فرانسیسکو برای استفاده در «واحد مراقبت‌های گسترده» فرقه؛ جایی که قانون شکنان فرقه یا کسانی که می‌خواستند جدا شوند در آنجا محبوس و سپس رام می‌شدند، فراهم می‌گردید. شاخت و پرستاران «معبد خلقها» از دارو برای تنبیه، ارعاب و کنترل پیروان جونز استفاده می‌کردند. دکتر شاخت و پرستاران جونزتاون در مقابل میز ‌ایستاده، سیانور پتاسیم آماده می‌کردند که برای افزودن به نوشابه و یا پر کردن سرنگ‌ها جهت کشتن پیروان استفاده می‌شد. دکتر و پرستاران نیز جان خود را در‌این کشتار از دست دادند. بعد از مرگ‌هایی که در آنجا اتفاق افتاد، یک محقق بیش از یازده هزار دوز تورازین، یک آرامبخش بسیار قوی، و میزان درخور توجهی کوالود، دمرال، والیوم، و مورفین در آنجا یافت. پرسنل درمانی جونز به نظر می‌رسد که بعد از دکترهای آلمان نازی در اردوگاههای مرگ جنگ جهانی دوم در رده بعدی قرار می‌گرفتند که تعهدات اخلاقی خود را در برابر مقدم شمردن حیات و کمک به بیماران کنار گذاشته بودند.

نجات کودکان
. من با تعدادی از اعضای سابق فرقه معبد خلقها، که به دلیل‌اینکه زمانی‌که شب نهایی سفید ـ شبی که جونز از کل فرقه خواست تا آماده خودکشی شوند ‌ـ فرا رسید، یا در جونز تاون در گویان بودند و یا به ‌ایالات متحده بازگشته بودند و زنده ماندند، مصاحبه یا مشاوره کرده ام. برای آنان و برای بستگانی که خانواده خود را در آنجا از دست دادند، خاطرات مربوطه دردناک است. همه ساله،‌ این خانواده‌ها از عموم درخواست می‌کنند تا با واقعیت فرقه‌ها روبه‌رو شوند، و آنها در حالی‌که برایشان رشد فرقه‌ها به معما بدل شده است، شاهدند که هزاران پدر و فرزند هنوز در اسارت هستند.
در آخرین مراسم یادبود جونز تاون زوج جالبی شرکت کرده بودند: استفان جونز، پسر جیم جونز، و پاتریشیا رایان، دختر نماینده کنگره آمریکا که به فرمان جونز در فرودگاه محلی پورت کایتوما کشته شد.‌این دو جوان به‌این امید با یکدیگر دیدار کردند که دیگر اتفاقی مثل جونزتاون نیفتد. آنها هر دو در قلبشان می‌دانند که‌این واقعه می‌تواند بارها و بارها تکرار شود.
در مراسم یادبودی، دختری که نجات یافته بود، درباره دوستش که کشته شد صحبت کرد.‌این دختر گفت که دوست او نمی‌دانست که دنیای خارج از فرقه چگونه است، ولی گاهی در خصوص آن صحبت می‌کرد و می‌گفت: «فقط برای یک روز مایلم بدانم که جهان خارج از فرقه چگونه است.» او می‌خواست‌این شانس را داشته باشد، ولی هرگز آن را به دست نیاورد. او راهی برای خروج از فرقه نداشت، زیرا هیچ كسی را برای مراجعه و درخواست کمک نداشت.
برآورد شده است که هزاران بچه کوچک در فرقه‌ها هستند و فقط پنج هزار بچه و نوجوان در فرقه‌ای که از‌ایالات متحده برای استقرار در اروپا و جاهای دیگر عزیمت کرد، وجود دارند. بنیاد تونی و سوزان آلاموبه تبلیغات ملی خود شناخته می‌شود که از زنان باردار می‌خواستند تا بچه‌های خود را به بنیاد بدهند تا به جای ‌اینکه سقط شوند، زنده بمانند و رشد کنند.
بچه‌های جونزتاون
. از 912 عضو فرقه معبد خلق‌ها که مردند، 276 نفر بچه بودند. در مقر فرقه در جنگل‌های گویان، بچه‌ها به لحاظ فیزیکی در شرایطی فشرده زندگی می‌کردند؛ به طوری که یاد آور وضعیت بردگان در کشتی‌های قدیمی‌ بود. غذا به سختی قابل خوردن و مراقبت‌های پزشکی و لباس غیر کافی بود. بچه‌ها از والدین و خواهر و برادر خود جدا شده بودند و تحت مراقبت مربیان و معلمان کودکستان و والدین مشخص شده قرار داشتند، که آنها را در گروه‌های حدود دوازده نفره هدایت می‌کردند. .
بچه‌ها اجازه داشتند فقط به صورت خیلی مختصر در شب والدین خود را ببینند، چرا که می‌بایست در عوض توجه خود را به جونز و همسرش معطوف نمایند و به آنها به صورت پدر و مادر نگاه کنند. بچه‌ها برای جاسوسی علیه پدر و مادر خود جایزه می‌گرفتند.
کسانی که بالای سن شش سال داشتند، لازم بود «خدمت عمومی» انجام دهند؛ کار سخت شامل کار در منطقه جنگلی و احداث ساختمان از 7 صبح تا 6 بعد از ظهر در درجه حرارتی در حد 100 درجه فارنهایت بود. نوجوانان بیش از نیمی‌از کارهای ساختمانی سنگین را در جونزتاون انجام دادند.
به عنوان تنبیه، بچه‌ها به داخل چاهی تاریک ‌انداخته می‌شدند و از قبل به آنها گفته می‌شد که در آنجا مارهای سمی‌در انتظارشان هستند.آنها در یک جعبه چوبی به‌اندازه‌های شش فوت در سه فوت در چهار فوت برای هفته‌ها در نوبتهای مختلف ‌انداخته می‌شدند. دندانهای آنها بر اثر کتک زدن در انظار عمومی‌ شکسته می‌شد، وادار می‌شدند تا سوراخی بکنند و مجددا آن را پر کنند، و در یک زیرزمین کوچک حبس می‌شدند. جونز اغلب به تماشای کتک زدن بچه‌ها توسط گاردهای امنیتی با سوئیچ، کمربند و چوب بلند مشغول می‌شد.
بچه‌های فرقه معبد خلق‌ها پیوسته مورد سوء استفاده جنسی قرار می‌گرفتند. در حالی ‌که گروه هنوز در کالیفرنیا بود، دختران نوجوان در سنین پانزده سال مجبور بودند با افراد با نفوذی که جونز تعیین می‌کرد روابط جنسی برقرار نمایند. یک مربی کودکان در جونزتاون دارای سوابق سوء استفاده از کودکان بود، و جونز خودش به برخی از بچه‌ها تجاوز می‌كرد. اگر شوهران و همسرانشان در حالی‌که به طور خصوصی در طی یک دیدار صحبت می‌کردند گیر می‌افتادند، دختران آنان مجبور می‌شدند تا در ملأ عام به خود ارضایی بپردازند یا با کسی که خانواده از او خوشش نمی‌آمد، در برابر تمامی‌اهالی جونزتاون از بزرگ و کوچک رابطه جنسی برقرار نمایند.
جونز به کودکان داروهای قوی روان گردان می‌داد. آنها همچنین سوژه ترور مراسم خودکشی جمعی 42 نفره بودند. تا آخرین نوبت؛ یعنی شب سفید نهایی، آنها هرگز نمی‌دانستند که مراسم یک تمرین است و یا ‌اینکه واقعی است.
جونز در حال کشیدن نقشه پایان دادن به فرقه به صورت قتل- خودکشی، حداقل پنج سال قبل از رخ دادن آن بود. در سال1973، او به عضو فرقه گریس استون گفت: «همه خواهند مرد، به غیر از من البته، من لازم است که برای اعتقادمان به تجمیع کنار بمانم و توضیح بدهم که چرا ‌این کار را کردیم.» جونز به یک عضو نوجوان به نام لیندا میتل گفت: «ما همه خودکشی خواهیم کرد، اول بچه‌ها را می‌کشیم، سپس خودمان را». در اواخر سال 1975، جونز برنامه‌های خودکشی شب سفید را شروع کرد که در آن به اعضا نوشیدنی داده می‌شد و گفته می‌شد که مسموم شده‌اند و ظرف چند دقیقه خواهند مرد. نگهبانان در اطراف بودند و هیچ کس نمی‌توانست محل را ترک کند.‌این برنامه‌ها در سان فرانسیسکو شروع شد و در گویان ادامه یافت.
پایان قسمت اول

۱۳۹۱ دی ۲۰, چهارشنبه

گزارش CNN از دارایی‌های دوستان خدمتگذار در خارج از ایران

گزارش CNN از دارایی‌های دوستان خدمتگذار در خارج از ایران

 
بنابر گزارش منتشر شده در CNN، لیست حساب‌های بانکی صد تن از مقامات ارشد جمهوری‌اسلامی در نقاط مختلف جهان مشخص شده است. نکتۀ قابل توجه حضور اسامی اعضای خانواده رهبر جمهوری‌اسلامی در صدر این لیست است.
 
در صدر این فهرست، مجتبی خامنه‌ای، پسر رهبر جمهوری‌اسلامی است با ۱.۱۴ بیلیون پوند در انگلستان، ۲.۱۲ بیلیون یورو در آلمان، ۴۰۰میلیون دلار در قطر، ۹۵۰ میلیون دلار در آفریقای‌جنوبی. وی همچنین حساب‌های دیگری در مالزی، امارات متحده عربی، و چین دارد.
در ردۀ دوّم، سید علی خامنه‌ای قرار دارد با ۸.۴ میلیارد یورو در بانک سوئیس، ۹.۷ میلیارد دلار در لیختن‌اشتاین، ۶.۸ میلیارد دلار در جزایر کیمن، ۳.۲ میلیارد دلار در شانگهای چین، ۲.۹ میلیارد دلار در لیختن‌اشتاین، ۲.۵ میلیلرد دلار در بلیز، ، ۱.۱ میلیارد دلار در روسیه، حساب‌های دیگر وی در مالزی، ترینیداد و توباگو، امارات، امارات متحده عربی، آفریقای‌جنوبی و هند.
در ردۀ سوّم، مسعود خامنه‌ای با ۹۸۰ میلیون دلار درآفریقای‌جنوبی، ۴۵میلیون دلار در سوریه، ۱۲۰ میلیون دلار در امارات، ۵۴۰ میلیون یورو در مالزی، ۱.۲ میلیارد دلار در ونزوئلا و ۳۲۰ میلیون یورو در هند. قرار دارد.
 در ردۀ چهارم همچنان یکی دیگر از پسران رهبر جمهوری‌اسلامی، مصطفی خامنه‌ای قرار دارد. وی در بانک پاناما ۹۹۲ میلیون دلار، ۱۱۰میلیون دلار در کانادا، ۱۲ میلیون دلار در سوریه، ۸۰ میلیون دلار در روسیه دارد.
 در رتبۀ پنجم، نازیه خامنه‌ای قرار دارد با ۵۲ میلیون دلار در ترکیه، ۱۲۰میلیون یورو در هند، ۱۰۲ میلیون یورو در آلمان، ۲۸۰ میلیون پوند در بریتانیا.
 بدریه خامنه‌ای در رتبۀ ششم با ۱۴۲ میلیون یورو در امارات متحده عربی، ۱۳ میلیون دلار در بانک سوریه، ۱۲۰ میلیون یورو در اسپانیا و ۳۲۹ میلیون در پاناما.
در رتبۀ هفتم حسن خامنه‌ای قرار دارد با ۶۰ میلیون دلار در بانک امارات متحده عربی، ۲۰۰ میلیون دلار کانادا در کانادا، ۱۲۷ میلیون یورو در ترکیه و ۳۴۴ میلیون دلار در شانگهای چین.
 در رتبۀ هشتم، هادی خامنه‌ای با ۲۹۰ میلیون دلار در لیختن‌اشتاین، ۱۲۱میلیون پوند در آفریقای‌جنوبی، ۹۳.۲ میلیون یورو در مالزی، ۸۹۰ میلیون یورو در بانک های سوئیس و ۸۵ میلیون یورو در ترکیه قرار دارد.
 در رتبۀ نهم آیت‌الله عزیز خوشوقت از اعضای خبرگان رهبری قرار دارد. با ۵۲ میلیون یورو در آلمان، ۱۰۱ میلیون دلار در اتریش، ۲۱.۹ میلیون دلار در آفریقای‌جنوبی، ۴.۱ میلیون دلار در ترکیه.
 ردۀ دهم، غلامعلی حداد عادل قرار دارد با ۲۲۰ میلیون دلار کانادا، ۳۶۵میلیون دلار در جزایر ویرجین، ۱۱۰ میلیون یورو در پاناما، ۲۵۲ میلیون دلار در هنگ کنگ.
 در ادامه اسامی سایر بلندپایه‌گان جمهوری‌اسلامی چون سران سپاه پاسداران، محمدتقی مصباح یزدی، حسن عباسی، حسین شریعتمداری به چشم می‌خورد.
منبع: خبرگزاری رسمی كنفدراسيون دانشجويان ايراني
 
CNN: حسن عباسی 124 میلیارد و پناهیان 125 میلیارد در بانک‌های خارج دارند!
 
شبکۀ خبری CNN در ادعایی تازه، فهرستی از حساب بانکی 1000 مقام ایرانی را خبرسازی و منتشر نموده که در آن نام حسن عباسی، حسین شریعتمداری، حاج منصور ارضی، سعید حدادیان و علیرضا پناهیان به چشم می‌خورد.
به گزارش مشرق، شبکۀ خبری CNN در ادعایی تازه در گزارشی اعلام کردۀ است: دکتر حسن عباسی، مبلغ 85 میلیون دلار در حساب شخصی خود در هنگ کنگ و مبلغ 10.9 میلیون یورو در حساب بانکی‌اش در ایتالیا و مبلغ 3.2 میلیون دلار در بانکی در کشور پاکستان و همچنین مبلغ 1.2 میلیون یورو در آلبانی دارد.
شبکه خبری CNN، مجموع دارایی‌های حسن عباسی را معادل 1244 میلیارد و 40 میلیون ریال (1.244.040.000.000ریال) برآورد کردۀ است.
 CNN، در حالی به نشر این خبر پرداخت که حسن عباسی ساکن یک منزل استیجاری در تهران است.